วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาข้อผิดพลาดในการใช้ภาษาจีนในด้านไวยากรณ์และการใช้คำของนิสิตสังกัดวิชาภาษาจีนอักษรศาสตร์ ชั้นปีที่ 3 และ 4 ปีการศึกษา 2541 เพื่อให้ทราบถึงลักษณะเฉพาะในภาษาจีนที่ยากและเป็นปัญหาในการทำความเข้าใจสำหรับนิสิตไทย จากการวิจัยพบว่าข้อผิดพลาดต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นนั้นมีสาเหตุสำคัญสองประการคือ ประการแรก นิสิตนำความเคยชินในการใช้ภาษาไทยซึ่งเป็นภาษาแม่ไปใช้ในภาษาจีน จากตัวอย่างข้อผิดพลาดจะเห็นได้ว่านิสิตแปลตรงตัวจากภาษาไทยเป็นภาษาจีนจนก่อให้เกิดข้อผิดพลาดต่าง ๆขึ้นมากมาย เช่น การใช้คำผิดประเภท การใช้คำไม่รับกัน การเรียงลำดับคำโดยนำหน่วยขยายวางไว้ข้างหลังหน่วยหลัก ซึ่งในภาษาจีนจำเป็นต้องวางไว้ข้างหน้าหน่วยหลักการเรียงลำดับคำบอกสถานที่และเวลาจากหน่วยเล็กไปหน่วยใหญ่ ทั้งที่ในภาษาจีนจำเป็นต้องเรียงจากหน่วยใหญ่ไปหาหน่วยเล็กเป็นต้น ประการที่สองเกิดจากการที่ในภาษาจีนมีโครงสร้างทางไวยากรณ์บางอย่างที่มีข้อจำกัดในการใช้ที่ซับซ้อน เช่น โครงสร้างประโยค b?คำแยกสมาน การวางตำแหน่งคำบอกสถานที่ หรือเวลาเมื่อใช้กับคำกริยาในประโยคการใช้ le เป็นต้น วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้แบ่งข้อผิดพลาดในด้านไวยากรณ์และการใช้คำออกเป็นสามประเภท ได้แก่ ข้อผิดพลาดในการใช้คำแท้ ข้อผิดพลาดในการใช้คำไม่แท้ และข้อผิดพลาดในด้านรูปประโยค โดยพบว่านิสิตมีข้อผิดพลาดในด้านรูปประโยคมากที่สุดถึง 41% รองลงมาคือข้อผิดพลาดในการใช้คำแท้ 33%และการใช้คำไม่แท้ 26%