การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ (survey research) โดยใช้วิธีสัมภาษณ์กลุ่มตัวอย่างแบบเจาะลึก (in-depth interview) จำนวน 40 คน และการแจกแบบสอบถาม (questionnaire) จำนวน 100 ชุด โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจแนวคิดแนวทางการศึกษา และดรรชนีที่เกี่ยวกับความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มในองค์กรไทยเพื่อนำไปสร้างเป็นเครื่องมือวัดความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มในองค์กรไทยที่มีประสิทธิภาพ ผลการศึกษาวิจัยพบว่า 1) กลุ่มที่มีความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มในองค์กรไทยคือ กลุ่มที่สมาชิกมีความสามารถในการถ่ายทอดสารและตีความสารได้เข้าใจตรงกัน โดยอาศัยความรู้การสื่อสารเชิงกลยุทธ์ (strategic communication knowledge) อันได้แก่ความรู้เกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของกลุ่ม ความรู้ในเชิงวัฒนธรรมและความรู้ที่เกิดจากความเข้าใจร่วมกัน รวมถึงทักษะการสื่อสาร (tactical communication skills)อันได้แก่ ทักษะในการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสาร ทักษะการจัดการความขัดแย้งและทักษะการสร้างความสัมพันธ์กับกลุ่มอื่น 2) แนวทางการศึกษาเกี่ยวกับแนวคิดความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มในองค์กรไทยที่เหมาะสมที่สุดคือ การใช้แบบสอบถามร่วมกับการสัมภาษณ์และการสังเกตการณ์ 3) ดรรชนีชี้วัดความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มในองค์กรไทยที่สำรวจได้มีทั้งหมด 55 ดรรชนี ซึ่งถูกแบ่งออกได้เป็น 11 กลุ่มคือ ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการมอบหมายงาน ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการประชุม ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการแสดงความคิดเห็นลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการนำเสนอ ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์ ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการจัดการความขัดแย้ง ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการติดตามและประเมินผล ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการสร้างความสัมพันธ์กับกลุ่มอื่น ลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการสร้างความรู้สึกที่ดีร่วมกัน และลักษณะความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่เกี่ยวกับการสร้างความสัมพันธ์ส่วนบุคคล 4) เครื่องมือวัดความสามารถในการสื่อสารระดับกลุ่มที่สร้างขึ้นมีความเที่ยงเท่ากับ .9762 หรือร้อยละ 97.62