วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งศึกษาถึงลักษณะของการกระทำต่างๆ อันเป็นการละเมิดสิทธิบัตรการประดิษฐ์ และหลักกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการคุ้มครองสิทธิบัตร เพื่อนำมาวิเคราะห์หาความเหมาะสมแก่การคุ้มครองสิทธิบัตรและป้องกันการละเมิดสิทธิบัตร รวมทั้งการนำคดีขึ้นสู่ศาล ทั้งนี้ เนื่องจากบทบัญญัติของกฎหมายในเรื่องต่างๆ ที่กล่าวมายังไม่มีความชัดเจนในบางกรณี ทำให้ไม่เพียงพอแก่การคุ้มครองสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตร และการพิจารณาพิพากษาไม่เป็นมาตรฐานเดียวกันเท่าที่ควร จากการศึกษาพบว่าปัญหาที่เกี่ยวกับบทบัญญัติมี 2 ประการ คือ ประการแรก ความไม่ชัดเจนของตัวบทกฎหมาย ผู้เขียนได้ศึกษากฎหมายและคำพิพากษาของศาลต่างประเทศ และได้วางแนวทางที่เหมาะสมกับประเทศไทย นอกจากนี้ ผู้เขียนเสนอให้มีการแก้ไขกฎหมายโดยให้มีความยืดหยุ่นต่อการใช้บังคับในส่วนของบทบัญญัติที่เกี่ยวกับลักษณะการละเมิดและสิ่งที่ได้รับความคุ้มครองตามสิทธิบัตร ในกรณีที่การตีความจะเป็นการขยายขอบเขตสิทธิของผู้ทรงสิทธิบัตรควรใช้การตีความอย่างแคบ ส่วนหลักการระงับสิ้นไปของสิทธิในทรัพย์สินทางปัญญาควรใช้หลักระหว่างประเทศ และการกำหนดความร้ายแรงของความเสียหายให้คำนวณจากส่วนกำไรของจำเลยโดยถือว่าผลกำไรของจำเลยคือความเสียหายที่โจทก์ได้รับ อีกทั้งการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษในกรณีที่ผู้กระทำละเมิดไม่เข็ดหลาบ ประการที่สอง คือ กรณีที่กฎหมายไม่มีบทบัญญัติไว้ ผู้เขียนเสนอให้มีการเพิ่มเติมบทบัญญัติเกี่ยวกับการละเมิดโดยอ้อม และการเรียกค่าเสียหายที่เกี่ยวเนื่องหรือค่าเสียหายขั้นรอง (Parasitic Damages or Secondary Damages) ก็เป็นการชดเชยความเสียหายได้ประการหนึ่ง และการกำหนดให้การใช้โดยส่วนตัวเป็นข้อยกเว้นการละเมิดสิทธิบัตร เพื่อให้สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของกฎหมายสิทธิบัตร