เมื่อประเทศไทยได้ลงนามผูกพันในกรอบความตกลงว่าด้วยการค้าบริการของอาเซียนทำให้ประเทศไทยมีพันธกรณีระหว่างประเทศที่จะต้องปฏิบัติตามข้อผูกพันซึ่งได้เจรจาและยื่นข้อผูกพันไว้ โดยจะต้องดำเนินการเปิดเสรีการค้าบริการ ที่ยึดหลักเกณฑ์ และวิธีการเจรจาของความตกลงทั่วไปว่าด้วยการค้าบริการขององค์การการค้าโลกเป็นหลัก และจะต้องลดหรือกำจัดอุปสรรคในการเข้าสู่ตลาดและการเลือกปฏิบัติ ซึ่งอุปสรรคส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปกฎเกณฑ์และกฎหมายภายในของประเทศไทย โดยวิธีการแก้ไขหรือออกกฎหมายในรูปอนุบัญญัติ เพื่อให้สอดคล้องกับเจตนารมณ์ของข้อผูกพันการเปิดเสรีภายใต้กรอบความตกลงดังกล่าว ด้วยเหตุดังกล่าววิทยานิพนธ์ฉบับนี้จึงจัดทำขึ้นเพื่อศึกษาและวิเคราะห์ว่า กฎเกณฑ์ของกรอบความตกลงว่าด้วยการค้าบริการมีความสอดคล้องกับกฎเกณฑ์ของความตกลงทั่วไปว่าด้วยการค้าบริการอย่างไร การเจรจาและยื่นข้อผูกพันของประเทศสมาชิกอาเซียนในการเปิดเสรีการค้าบริการ มีลักษณะผูกพันที่มากกว่าที่ได้ยื่นไว้ภายใต้ความตกลงทั่วไปว่าด้วยการค้าบริการหรือไม่ และศึกษาถึงผลกระทบทางกฎหมายของพันธกรณีระหว่างประเทศภายใต้กรอบความตกลงทั่วไปว่าด้วยการค้าบริการของอาเซียนโดยเฉพาะสาขาการเงินที่มีต่อประเทศไทยโดยวิธีการศึกษานั้นจะเป็นการศึกษาหลักเกณฑ์ทางกฎหมายของพันธกรณีระหว่างประเทศดังกล่าวและศึกษาเปรียบเทียบข้อผูกพันต่างๆ ที่ประเทศสมาชิกอาเซียนได้เสนอผูกพันไว้โดยเฉพาะในสาขาการเงิน รวมทั้งศึกษาถึงผลกระทบของข้อผูกพันที่มีต่อประเทศไทย ทั้งนี้เพื่อจะนำไปสู่การปรับปรุงแก้ไขกฎหมายภายในเกี่ยวกับการเปิดเสรีการค้าบริการสาขาการเงินให้สอดคล้องกับพันธกรณีระหว่างประเทศต่อไป