งานวิจัยที่ผ่านมาแสดงว่า เขตปรับเปลี่ยนระหว่างภาษาไทยถิ่นกลางกับภาษาไทยถิ่นใต้มีแนวโน้มที่จะเคลื่อนลงทางใต้มากขึ้น และอายุเป็นตัวแปรทางสังคมที่แสดงให้เห็นการแปรของเขตปรับเปลี่ยนภาษาได้ชัดเจน งานวิจัยนี้มุ่งศึกษาการแปรของเขตปรับเปลี่ยนระหว่างภาษาไทยถิ่นทั้งสองตามตัวแปรอายุ และเพิ่มศึกษาตัวแปรอีก 2 ตัวแปรคือการศึกษาและทัศนคติ โดยตั้งสมมติฐานว่า เขตปรับเปลี่ยนภาษาของผู้ที่มีอายุมากกว่าอยู่เหนือของผู้ที่มีอายุน้อยกว่า ของผู้ที่มีการศึกษาสูงกว่าอยู่เหนือของผู้ที่มีการศึกษาน้อยกว่า และของผู้ที่มีทัศนคติบวกต่อการใช้ภาษาไทยถิ่นใต้อยู่เหนือของผู้ที่มีทัศนคติลบ จุดเก็บข้อมูลในงานวิจัยนี้มี 20 แห่ง แต่ละแห่งห่างกันประมาณ 10 กิโลเมตรจุดเหนือที่สุดอยู่ที่อำเภอทับสะแก จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ และจุดใต้ที่สุดอยู่ที่อำเภอละแม จังหวัดชุมพร ผู้วิจัยสัมภาษณ์ผู้บอกภาษาจุดเก็บข้อมูลละ 30 คน แบ่งเป็น3 กลุ่มอายุ ได้แก่ 10-20 ปี 30-40 ปี และ 50-60 ปี กลุ่มอายุละ 10 คน แบบสอบถามประกอบด้วยหน่วยอรรถ 20 หน่วยอรรถ และคำถามเกี่ยวกับทัศนคติต่อการใช้ภาษาไทยถิ่นใต้5 คำถาม จากนั้นผู้วิจัยแบ่งผู้บอกภาษาตามการศึกษา (0-6 ปี และ 7 ปีขึ้นไป) และทัศนคติ (ทัศนคติบวก และทัศนคติลบ) และวิเคราะห์หาเขตปรับเปลี่ยนภาษาโดยใช้ 2 ขั้นตอนได้แก่ การหาอัตราการใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นกลางและภาษาไทยถิ่นใต้ในแต่ละจุดเก็บข้อมูล และการวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุ ในการหาอัตราการใช้คำศัพท์ภาษาไทยถิ่นกลางและภาษาไทยถิ่นใต้ พบว่าเมื่อพิจารณาเฉพาะการใช้ภาษาเขตปรับเปลี่ยนภาษาอยู่ที่จุดเก็บข้อมูล 3 จุด ในบริเวณอำเภอท่าแซะและอำเภอเมืองชุมพร จังหวัดชุมพร เมื่อพิจารณาตัวแปรอายุและทัศนคติพบว่ามีการแปรของเขตปรับเปลี่ยนภาษา โดยเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุ 50-60 ปี อยู่เหนือของกลุ่มอายุ 30-40 ปี และกลุ่มอายุ 10-20 ปี ตามลำดับ และเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มทัศนคติบวกอยู่เหนือกลุ่มทัศนคติลบ เขตปรับเปลี่ยนภาษาของทุกกรณีอยู่ใกล้เคียงกับอำเภอท่าแซะ และอำเภอเมืองชุมพร ยกเว้นของกลุ่มอายุ 10-20 ปีที่ตั้งอยู่บริเวณอำเภอสวี จังหวัดชุมพร เมื่อวิเคราะห์ความถดถอยเชิงพหุ พบว่าเมื่อพิจารณาเฉพาะการใช้ภาษา เขตปรับเปลี่ยนภาษาอยู่ที่จุดเก็บข้อมูลบริเวณอำเภอเมืองชุมพรเพียงจุดเดียว และพบว่าตัวแปรอายุและทัศนคติมีความสัมพันธ์กับการใช้ภาษาถิ่น แต่ตัวแปรการศึกษาไม่มีความสัมพันธ์การวิเคราะห์หาเขตปรับเปลี่ยนภาษาตามตัวแปรอายุและทัศนคติ แสดงว่าเขตปรับเปลี่ยนภาษาทั้ง 3 กลุ่มอายุที่มีทัศนคติบวกอยู่เหนือเขตปรับเปลี่ยนภาษาของทั้ง 3 กลุ่มที่มีทัศนคติลบ และเขตปรับเปลี่ยนภาษาของกลุ่มอายุมากกว่าอยู่เหนือของกลุ่มอายุน้อยกว่าเสมอ ผลการวิเคราะห์ทั้ง 2 ขั้นตอนแสดงว่าการแปรของเขตปรับเปลี่ยนภาษาตามตัวแปรอายุและทัศนคติเป็นไปตามสมมติฐาน แต่การแปรตามตัวแปรการศึกษาไม่เป็นไปตามสมมติฐาน