การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกลุ่มจิตสัมพันธ์ต่อความครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองของวัยรุ่นตอนปลาย โดยมีสมมติฐานงานวิจัยดังนี้ (1)หลังการทดลองวัยรุ่นตอนปลายที่เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์จะมีคะแนนความครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองต่ำกว่าก่อนเข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ (2)หลังการทดลอง วัยรุ่นตอนปลายที่เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์จะมีคะแนนความครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองต่ำกว่ากลุ่มควบคุม การวิจัยนี้ใช้แบบการวิจัยที่มีกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุมมีการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษาสถาบันราชภัฎนครราชสีมาที่มีอายุระหว่าง 18-22 ปี จำนวน 26 คน ที่มีคะแนนการสำนึกตนบวก 1.5SD ขึ้นไปจากค่าเฉลี่ยของนักศึกษาที่ได้ทำมาตรวัดการสำนึกตน(X=58.86) กลุ่มตัวอย่างจำนวน 13 คนสมัครใจเข้าร่วมกลุ่มทดลองซึ่งแบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 มี 6 คน และกลุ่มที่ 2 มี 7 คน และสมาชิกที่เหลือ 13 คนสมัครใจเข้ากลุ่มควบคุมซึ่งแบ่งเป็น 2 กลุ่ม กลุ่มที่ 1 มี 6 คน และกลุ่มที่ 2 มี 7 คน กลุ่มทดลองได้เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ 3 วัน 2 คืนติดต่อกัน โดยกำหนดเวลาเป็น 6ช่วง ช่วงละ 3 ชั่วโมง รวม 18 ชั่วโมง ผู้วิจัยเป็นผู้นำกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ได้แก่มาตรวัดการสำนึกตนที่พัฒนามาจากมาตรวัดการสำนึกตนของเฟนิกสไตน์ ไชเออร์ และ บัสส์ (1975) วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบความแตกต่างของค่าเฉลี่ยคะแนนการสำนึกตนด้วยวิธีการทดสอบค่าที ผลการวิจัยพบว่า : 1. หลังการทดลอง วัยรุ่นตอนปลายที่เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ มีความครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองต่ำกว่าก่อนเข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลักการทดลอง วัยรุ่นตอนปลายที่เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ มีความครุ่นคิดเกี่ยวกับตนเองต่ำกว่าวัยรุ่นตอนปลายที่ไม่ได้เข้ากลุ่มจิตสัมพันธ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05