การวิจัยเชิงทดลองครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาเชิงจริยธรรมของนักศึกษาพยาบาลระหว่างก่อนและหลังการเรียนแบบใช้หลักฐาน และเปรียบเทียบความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาเชิงจริยธรรม ของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่เรียนแบบใช้หลักฐาน กับกลุ่มที่เรียนตามปกติ กลุ่มตัวอย่างคือ นักศึกษาพยาบาลชั้นปีที่ 2 วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี นพรัตน์ วชิระ จำนวน 48 คน ซึ่งจัดเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมกลุ่มละ 24 คน ด้วยวิธีสุ่มแบบ Randomization Block Designsกลุ่มทดลองได้เรียนด้วยการเรียนแบบใช้หลักฐาน เรื่อง การปฏิบัติการพยาบาลในการแก้ปัญหาเชิงจริยธรรม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ซึ่งผู้วิจัยสร้างขึ้น ได้แก่ แผนการสอนและคู่มือประกอบการเรียน และแบบสอบอัตนัยประยุกต์ที่ใช้วัดความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาเชิงจริยธรรมของนักศึกษาพยาบาล เครื่องมือทุกฉบับผ่านการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาโดยผู้ทรงคุณวุฒิ ค่าความเที่ยงของแบบสอบอัตนัยประยุกต์ เท่ากับ .66 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติทดสอบที(t-test) ผลการวิจัยที่สำคัญพบว่า : 1. ความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาเชิงจริยธรรมของนักศึกษาพยาบาลหลังการเรียนแบบใช้หลักฐาน สูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการทดลอง ความสามารถในการตัดสินใจแก้ปัญหาเชิงจริยธรรมของนักศึกษาพยาบาลกลุ่มที่เรียนแบบใช้หลักฐาน สูงกว่ากลุ่มที่เรียนตามปกติ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05