วิทยานิพนธ์เรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงหลักกฎหมายว่าด้วยการตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถจนถึงก่อนปฏิรูประบบกฎหมายและการศาลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว โดยพิจารณาหลักกฎหมายเกี่ยวกับคุณสมบัติ การควบคุมความประพฤติ และการตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการตลอดจนวิธีการตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการ และสำนวนคดีที่แสดงถึงการตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการในสมัยดังกล่าว จากการศึกษาพบว่า การพิจารณาคดีของไทยในรัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถจนถึงก่อนปฏิรูประบบกฎหมายและการศาลในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว มีกลไกเพื่อตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการทั้งการตรวจสอบประจำ และการตรวจสอบเมื่อมีเรื่องร้องเรียน โดยมีลักษณะสอดคล้องกับการพิจารณาพิพากษาคดีและสภาพสังคมในสมัยนั้นรวมทั้งยังมีการพัฒนากลไกการตรวจสอบเพื่อแก้ปัญหาการทุจริตในการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการด้วย โดยวิทยานิพนธ์ฉบับนี้เสนอว่า น่าจะนำหลักกฎหมายในเรื่องการอุทธรณ์ตรวจสอบตัวบุคคลซึ่งทำหน้าที่พิจารณาพิพากษาคดี ตามพระไอยการลักษณะอุธร มาเป็นแนวทางในการตรวจสอบการปฏิบัติหน้าที่ของตุลาการในสมัยปัจจุบัน เพื่อที่จะสร้างคุณูประการให้กับกระบวนการยุติธรรมต่อไป