การศึกษาการเกิดไมโครอิมัลชันโดยใช้ค่าปริค/คาไปรลิค ไตรกลีเซอไรด์เป็นน้ำมันซอร์บิแทน สเตียเรท (และ) เมทิลกลูโคสเซสควิสเตียเรท, พอลีออกซีเอทิลีน ซอร์บิแทนโมโนโอลิเอตและพอลีออกซีเอทิลีน (10) โอลีอีเทอร์ เป็นสารลดแรงตึงผิว ใช้กลีเซอรีนและ บิวทานอลเป็นสารลดแรงตึงผิวร่วม พบว่าการใช้บิวทานอลเป็นสารลดแรงตึงผิวร่วมจะช่วยเพิ่มขึ้นที่การเกิดไมโครอิมัลชัน ในขณะที่การใช้กลีเซอรีนเป็นสารลดแรงตึงผิวร่วมจะทำให้บริเวณการเกิดไมโครอิมัลชันต่ำลง การใช้พอลีออกซีเอทิลีน (10) โอลีอิลอีเทอร์ผสมกับบิวทานอลในอัตราส่วนโดยน้ำหนักเท่ากับ 1:1 เป็นสารลดแรงตึงผิวจะทำให้เกิดบริเวณของไมโครอิมัลชันในแผนภูมิวัฏภาคมากที่สุด สำหรับการศึกษาผลของส่วนประกอบในไมโครอิมัลชันต่อการซึมผ่านนอกกาย และในกายใช้เบนโซเคน 7.5 เปอร์เซนต์โดยน้ำหนักเป็นยาต้นแบบผสมในไมโครอิมัลชันซึ่งประกอบด้วย คาปริค/คาไปรลิค ไตรกลีเซอไรด์, น้ำและพอลีออกซีเอทิลีน (10) โอลีอิลอีเทอร์ การศึกษาการซึมผ่านนอกกายทดสอบโดยใช้ฟานซ์เซลล์ ใช้คราบงูเห่าเป็นเมมเบรน และการศึกษาฤทธิ์การเป็นยาชาเฉพาะที่ในกายทดสอบโดยใช้วิธีวัดการกระดกหางหนีของหนูจากแหล่งที่ให้ความร้อน ผลการทดลองพบว่าเมื่อปริมาณน้ำในไมโครอิมัลชันเพิ่มขึ้นจะทำให้การซึมผ่านของเบนโซเคนเพิ่มขึ้นในขณะที่เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของสารลดแรงตึงผิวในไมโครอิมัลชันจะทำให้การซึมผ่านของเบนโซเคนเพิ่มขึ้น ในขณะที่เมื่อเพิ่มความเข้มข้นของสารลดแรงตึงผิวในไมโคอิมัลชันจะทำให้การซึมผ่านของเบนโซเคนลดลง จากผลการทดลองพบว่าผลของการทดสอบการซึมผ่านนอกกายมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการออกฤทธิ์เป็นยาชาเฉพาะที่ในกายของเบนโซเคน(p<0.01)