ยาฟลูโคนาโซลซึ่งใช้เพื่อการรักษาโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากเชื้อราคริบโตคอกคัส อาจถูกใช้ร่วมกับไรแฟมปิซินในผู้ป่วยเอดส์ที่เป็นวัณโรคร่วมด้วย เนื่องจากอันตรกิริยาระหว่างยาคู่ดังกล่าวซึ่งอาจส่งผลสำคัญต่อการให้การรักษาผู้ป่วยการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาอันตรกิริยาของไรแฟมปิซินต่อเภสัชจลนศาสตร์ของฟลูโคนาโซล ตลอดจนผลลัพธ์ทางคลินิก โดยเปรียบเทียบค่าเภสัชจลนศาสตร์ระหว่างผู้ป่วยที่ใช้ฟลูโคนาโซลเพียงอย่างเดียว กับผู้ป่วยที่ได้รับไรแฟมปิซินร่วมกับฟลูโคนาโซล ผลลัพธ์ทางคลินิกโดยเปรียบเทียบระยะเวลาของการเปลี่ยนแปลงผลการเพาะเชื้อคลิปโตคอกคัส นีโอฟอร์แมนส์ ในน้ำไขสันหลังจากบวกเป็นลบ การศึกษานี้ทำในผู้ป่วยที่ติดเชื้อราคลิบโตคอกคัสในสมอง ทั้งหมด 40 ราย ที่โรงพยาบาลบำราศนราดูร โดยแบ่งผู้ป่วยออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มละ 20 รายเท่า ๆ กัน ผู้ป่วยส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (ร้อยละ 70) โดยมีอายุอยู่ในระหว่างช่วง 21-48 ปีโดยใน 2 สัปดาห์แรกของการรักษาผู้ป่วยทั้งหมดจะได้รับยาแอมโฟเทอราซินบีในขนาด0.7 มิลลิกรัม/กิโลกรัม/วัน หลังจากนั้นผู้ป่วยทั้งหมดจะได้รับยาฟลูโคนาโซล400 มิลลิกรัม/วัน ผู้ป่วย 12 รายแรกองแต่ละกลุ่มจะถูกเก็บตัวอย่างเลือด ทั้งหมด3 ระยะ (ระยะที่ 1: ในวันที่ 8 ของการใช้ยาฟลูโคนาโซล 400 มิลลิกรัม/วัน, ระยะที่ 2ในวันที่ 15 ของการใช้ยาฟลูโคนาโซล 400 มิลลิกรัม/วัน และ ระยะที่ 3 ในวันที่ 8ของการใช้ยาฟลูโคนาโซล 200 มิลลิกรัม/วัน) ระดับความเข้มข้นของฟลูโคนาโซลในเลือดที่ทำการวิเคราะห์ได้จะถูกนำมาวิเคราะห์ด้วยโปรแกรม RSTRIP เพื่อหาค่าทางเภสัชจลนศาสตร์ของยาฟลูโคนาโซล ผลการศึกษาพบว่า การได้รับไรแฟมปิซินร่วมกับฟลูโคนาโซล ทำให้ค่าทางเภสัชจลนศาสตร์ต่าง ๆ ของฟลูโคนาโซลเปลี่ยนแปลงไปอย่างมีนัยสำคัญ (~iP~i<0.05)คือ ค่าคงที่ของการขจัดยา (Ke) เพิ่มขึ้นร้อยละ 39.8 ค่าครึ่งชีวิตของยา (half-life)ลดลง ร้อยละ 28.19 ค่าพื้นที่ใต้กราฟระหว่างความเข้มข้นของยากับเวลาจากเวลา0-24 ชั่วโมง (AUC(,0-24) ลดลงร้อยละ 22.48 ค่าความเข้มข้นสูงสุด (Cmax) ลดลงร้อยละ 17.41 และค่าการขจัดยา (Clearance) เพิ่มขึ้นร้อยละ 29.99 เมื่อเปรียบเทียบค่าคงที่ของการขจัดยา (Ke) ในระยะที่ 1 2 และ 3 ไม่พบความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในผู้ป่วยกลุ่มเดียวกัน แสดงว่าระดับของอันตรกิริยาไม่เปลี่ยนแปลงไปกับเวลาและขนาดของยาฟลูโคนาโซล การศึกษานี้ไม่พบความแตกต่างของการเปลี่ยนแปลงผลการตรวจน้ำไขสันหลังในผู้ป่วยทั้งสองกลุ่ม ความผิดปกติของโปรตีนและกลูโคสในน้ำไขสันหลังจะกลับสู่ภาวะปกติโดยเฉลี่ยภายใน 3 สัปดาห์ของการให้การรักษา จำนวนเม็ดเลือดขาวและค่าความดันในน้ำไขสันหลัง จะลดลงสู่ภาวะปกติทั้งสองกลุ่ม จากการเพาะเชื้อไม่พบเชื้อราคริบโตคอกคัส นีโอฟอร์แมนส์ ในน้ำไขสันหลังภายใน 6 สัปดาห์ของการศึกษา ไม่พบความแตกต่างของระยะเวลาของการเพาะไม่พบเชื้อราในน้ำไขสันหลังในผู้ป่วยทั้งสองกลุ่ม(~iP~i=0.792) ไม่พบความสัมพันธ์ระหว่างค่าทางเภสัชทางจลนศาสตร์กับระยะเวลาของการไม่พบเชื้อราในน้ำไขสันหลัง ทั้งนี้อาจจะเป็นผลมาจากการที่ผู้ป่วยทุกรายได้รับยาแอมโฟเทอราซินบีในสองสัปดาห์แรกของการรักษา และระดับยาฟลูโคนาโซลในผู้ป่วยทั้งสองกลุ่มในช่วงที่ได้รับยาในขนาด 400 มิลลิกรัม/วัน อยู่ในช่วงที่สูงกว่าค่าความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) ทำให้ผลการรักษาการติดเชื้อราคริปโตคอกคัสในสมอง ไม่แตกต่างกันในผู้ป่วยทั้งสองกลุ่ม อย่างไรก็ตามเนื่องจากระดับฟลูโคนาโซลหลังจากขนาดยาถูกปรับลดลงเป็น 200 มิลลิกรัม/วัน ในผู้ป่วยทีได้รับไรแฟมปิซินร่วมกับฟลูโคนาโซลต่ำกว่าค่าความเข้มข้นต่ำสุดที่สามารถยับยั้งเชื้อ (MIC) ดังนั้นจึงควรมีการติดตามศึกษาผลในระยะยาวต่อไปเพื่อศึกษาถึงอัตราการกลับเป็นซ้ำของโรค จึงจะได้ข้อสรุปว่าอันตรกิริยาของไรแฟมปิซินที่มีผลทำให้การขจัดยาฟลูโคนาโซลเพิ่มขึ้นถึงประมาณร้อยละ 30 นี้ ส่งผลกระทบทางคลินิกหรือไม่