วิทยานิพนธ์ฉบับนี้ได้ศึกษาถึงทัศนคติและความต้องการของผู้เดินทางที่มีต่อระบบขนส่งสาธารณะในกรุงเทพมหานคร ด้วยการวิเคราะห์หาค่าความยืดหยุ่นของความต้องการเดินทางด้วยขนส่งสาธารณะ การศึกษาใช้วิธีการวิเคราะห์หาค่าความยืดหยุ่นจากแบบจำลองพฤติกรรมการเลือกรูปแบบการเดินทางประเภท Logit ที่ถูกพัฒนาขึ้นจากข้อมูลที่สำรวจด้วยเทคนิควิธีการแบบ Stated Preference ซึ่งสอบถามการเลือกรูปแบบการเดินทางภายในสถานการณ์ที่สมมติขึ้นโดยฟังก์ชันความพึงพอใจซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของแบบจำลอง Logit ประกอบด้วยตัวแปรที่ใช้อธิบายลักษณะการเดินทางและลักษณะทางเศรษฐกิจและสังคมของผู้เดินทาง ทั้งนี้การสำรวจด้วยวิธี Stated Preference เป็นการสอบถามถึงการเลือกรูปแบบการเดินทางในสถานการณ์ที่สมมติขึ้น จึงอาจเกิดความคลาดเคลื่อนในการวิเคราะห์เนื่องจากความลำเอียงในการให้ความเห็นได้ การศึกษานี้จึงได้ทำการขจัดความลำเอียงที่อาจมีผลต่อการตีความผลการวิเคราะห์ ด้วยการกำหนดตัวแปรที่สะท้อนถึงความลำเอียงในการตัดสินใจเลือกรูปแบบการเดินทางของผู้เดินทางเพิ่มในฟังก์ชันความพึงพอใจ และการวิเคราะห์พบว่าผู้ถูกสัมภาษณ์มีแนวโน้มที่จะลำเอียงเลือกรูปแบบการเดินทางที่ใช้อยู่แล้วในปัจจุบัน ผลการศึกษาพบว่าความยืดหยุ่นของความต้องการเดินทางมีค่าแปรเปลี่ยนไปตามวัตถุประสงค์ในการเดินทางและจำนวนทางเลือกที่มีอยู่ของผู้เดินทาง การเปลี่ยนแปลงของเวลาในการเดินทางจะมีอิทธิพลต่อความต้องการเดินทางด้วยขนส่งสาธารณะของการเดินทางเพื่อไปทำงานสูงกว่ากลุ่มการเดินทางที่มีวัตถุประสงค์ไปซื้อสินค้า ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงอัตราค่าโดยสารรถประจำทางจะมีผลต่อการเปลี่ยนแปลงในพฤติกรรมการเลือกใช้ขนส่งสาธารณะของผู้เดินทางกลุ่มที่ไม่มีรถยนต์ส่วนบุคคลไว้ใช้มากกว่ากลุ่มผู้เดินทางที่มีรถยนต์ส่วนบุคคลไว้ใช้