งานวิจัยนี้มุ่งเน้นที่จะศึกษาถึงผลทางสมบัติเชิงกลของการนำเส้นใยไผ่เป็นวัสดุเสริมแรงในพอลิเมทิลเมทาคริเลต (PMMA) ซึ่งเป็นวัสดุหลักเพื่อใช้ทำฐานฟันปลอมโดยปริมาณของเส้นใยที่ใช้ คือ 0, 5, 10 และ 20 % โดยน้ำหนัก ซึ่งจะศึกษาถึงแนวโน้มทางสมบัติเชิงกล คือ ค่าการทนต่อแรงดัดโค้ง (Flexural Strength) มอดูลัสของการโค้งงอ (Flexural Modulus) ค่าการทนต่อแรงกระแทก (Impact Strength) และค่าการทนต่อแรงกด (Compressive Strength) โดยในงานวิจัยนี้ได้มีการใช้แกมม่า-เมธาครีลอกซีโพรพิวไตรเมธอกซีไชเลน ((+,g)MPS) เป็นสารประสานคู่ควบ (CouplingAgent) เพื่อเพิ่มการเกาะยึดระหว่างผิวสัมผัสของเส้นใยใผ่กับ PMMA ได้มีการศึกษาเปรียบเทียบผลของการใช้สารประสานคู่ควบดังกล่าว นอกจากนี้ยังมีการศึกษาผลของความยาวต่อเส้นผ่านศูนย์กลางของเส้นใย (Aspect Ratio) ต่อสมบัติเชิงกล จากการศึกษาเปรียบเทียบPMMA ที่ไม่มีการเสริมแรงกับที่มีการเสริมแรงพบว่าเมื่อใส่เส้นใยตั้งแต่ 5 % โดยน้ำหนักจะทำให้มอดูลัสของการโค้งงอมีค่าเพิ่มขึ้นมากกว่า 20 % และช่วยเพิ่มค่าการทนต่อแรงกดมากกว่า 10 % ขณะที่ค่าการทนต่อแรงดัดโค้งลดลงอย่างน้อย 10 % ขึ้นไป เมื่อมีการใช้(+,g)-MPS ที่ปริมาณเส้นใย 5 โดยน้ำหนักพบว่าสมบัติค่าการทนต่อแรงกดมีค่าเพิ่มขึ้น10 % เมื่อเทียบกับการไม่ใช้สารประสานคู่ควบ และค่าการทนต่อแรงกระแทกมีค่ามากกว่าPMMA ที่ไม่มีการเสริมแรง 220 % ในขณะที่ค่าการทนต่อแรงดัดโค้งมีค่าลดลงมากกว่าผลิตภัณฑ์ประกอบแต่งที่ไม่ใช้สารประสานคู่ควบเท่ากับ 10 % เมื่อมีการเปรียบเทียบ PMMAที่มีการเสริมแรงด้วยเส้นใยที่มี Aspect Ratio ต่างกัน พบว่าเมื่อ PMMA ที่มีการเสริมแรงด้วยเส้นใยที่มี Aspect Ratio เท่ากับ 126.5 จะมีค่าการทนต่อแรงดัดโค้งสูงเพิ่มขึ้น 15 % เมื่อเทียบกับผลิตภัณฑ์ประกอบแต่งที่เส้นใยมี Aspect Ratio เท่ากับ79.7 และจากภาพถ่ายของกล้องจุลทรรศน์อิเลกตรอนชนิดส่องกราด (Scanning ElectronMicroscope. SEM) พบว่าการใช้ (+,g)-MPS จะทำให้เกิดการเกาะยึดระหว่างผิวสัมผัสของเส้นใยเท่ากับ PMMA ดีขึ้น