งานวิจัยนี้ศึกษาเกี่ยวกับการวัดและการพัฒนาแบบจำลองทางคณิตศาสตร์สำหรับการเกาะตัวแบบแห้งของไอโซนและซัลเฟอร์ไดออกไซด์ โดยทำการเก็บตัวอย่างในประเทศญี่ปุ่นซึ่งแบ่งพื้นที่ศึกษาออกเป็น 3 พื้นที่ได้แก่ (ก) เขตพื้นที่เกษตรกรรม (ข) เขตพื้นที่ป่าสน และ (ค) เขตชุมชนเมือง โดยในเขตพื้นที่เกษตรกรรมพบว่า ความเร็วในการเกาะตัวแบบแห้งของทั้งสองก๊าซนี้จะมีค่ามากในบริเวณไร่ถั่วเหลือง และมีค่าน้อยกว่าในบริเวณไร่ข้าวสาลี ทั้งนี้เนื่องจากถั่วเหลืองเป็นพืชที่ให้ค่าปริมาณพื้นที่ใบไม้ต่อพื้นที่การเพาะปลูกสูงกว่าข้าวสาลี และความเร็วในการเกาะตัวจะแปรผันเป็นเส้นตรงกับปริมาณพื้นที่ใบไม้ต่อพื้นที่การเพาะปลูก (leaf area index) นอกจากนี้ยังพบว่าค่าความเร็วในการเกาะตัวแบบแห้งจะไม่ขึ้นอยู่กับความเร็วลมและอุณหภูมิของสภาพอากาศในบริเวณแหล่งเพาะปลูก แต่จะขึ้นอยู่กับปริมาณพลังงานแสงอาทิตย์ (solar radiation) โดยมีความสัมพันธ์แบบลอกกาลิทึม และขึ้นอยู่กับความสามารถในการเคลื่อนที่ของก๊าซภายใต้ชั้นของต้นไม้ (canopy conductance) โดยมีความสัมพันธ์เป็นเส้นตรง ซึ่งความเร็วในการเกาะตัวของก๊าซมลพิษเหล่านี้สามารถอธิบายได้ดีโดยใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์แบบเอมพิริคัล (Empirical Model) ที่มีตัวแปรต้นเป็นสภาวะทางอุตุนิยมวิทยา และปริมาณพื้นที่ใบไม้ต่อพื้นที่ผิวดิน และมีค่าความผิดพลาดในช่วง 30-40% ซึ่งเป็นค่าที่น้อยกว่าการใช้แบบจำลองของ Wesely ซึ่งมีค่าความผิดพลาดระหว่าง 90-150% ซึ่งแม้ว่าจะทำการปรับเปลี่ยนค่าสัมประสิทธิ์ของค่าความต้านทานต่าง ๆ ในแบบจำลองของ Wesely (modifiedWesely model) แล้วความผิดพลาดก็ยังมีค่าอยู่ในช่วง 30-80% ซึ่งมากกว่าค่าความผิดพลาดจากแบบจำลองแบบเอมพิริคัล การศึกษาในเขตพื้นที่ป่าสนพบว่ากลไกการเกิดปฏิกิริยาเคมีและชีวเคมีที่ซับซ้อนภายในป่าสนทำให้ไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์แบบเอมพิริคัลระหว่างตัวแปรทางด้านอุตุนิยมวิทยากับความเร็วในการเกาะตัวของก๊าซมลพิษได้ โดยในบางครั้งพบว่าปฏิกิริยาเหล่านี้ก่อให้เกิดการปลดปล่อยก๊าซมลพิษแทนที่การเกาะตัวแบบแห้ง และสำหรับในช่วงฤดูร้อนที่ไม่มีความผันแปรสภาพบรรยากาศมากนักเท่านั้นที่พบว่าสามารถสร้างความสัมพันธ์ทางคณิตศาสตร์กับความสามารถในการเคลื่อนที่ของก๊าซโอโซนภายใต้ชั้นของต้นไม้ที่มีลักษณะในรูปเชิงเส้นได้ และเมื่อใช้แบบจำลองทางคณิตศาสตร์ของ Wesely สำหรับการเกาะตัวแบบแห้งของโอโซนพบว่าจะให้ค่าความผิดพลาดสูงถึงประมาณ 50-350% แต่เมื่อมีการปรับเปลี่ยนค่าสัมประสิทธิ์ของค่าความต้านทานต่าง ๆ ในแบบจำลองของ Wesely พบว่าสามารถหาค่าสัมประสิทธิ์ของค่าความต้านทานที่เหมาะสมในช่วงเดือนมิถุนายน และ กรกฎาคม (ฤดูร้อน)ได้ และมีค่าความผิดพลาดต่ำในช่วง 40-50% ซึ่งสามารถนำไปใช้ในพื้นที่จริงได้ แต่สำหรับก๊าซซัลเฟอร์ไดออกไซด์จะไม่สามารถสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์ที่ใช้ในการอธิบายการเกาะตัวแบบแห้งได้เลย เขตพื้นที่เมืองเป็นการศึกษาเฉพาะในส่วนของการเกาะตัวแบบแห้งของโอโซนเท่านั้นพบว่าไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์ทางคณิตศาสตร์ในรูปใด ๆ ระหว่างค่าความเร็วของการเกาะตัวแบบแห้งกับตัวแปรทางอุตุนิยมวิทยาได้ ซึ่งทำให้ไม่สามารถสร้างแบบจำลองทางคณิตศาสตร์แบบเอมพิริคัล ส่วนการประมาณค่าความเร็วของการเกาะตัวแบบแห้งโดยใช้แบบจำลองของ Wesely ที่มีการปรับค่าสัมประสิทธิ์ของค่าความต้านทานที่เหมาะสมจะทำให้สามารถประมาณค่าความเร็วในการเกาะตัวแบบแห้งในช่วงฤดูร้อนได้