ภาวะโลหิตจางเป็นปัญหาที่พบบ่อยในเวชปฏิบัติ อาจพบภาวะโลหิตจางร่วมกับโรคทางระบบอื่น ๆ หรืออาจพบเป็นภาวะแทรกซ้อนขณะรับการรักษา อย่างไรก็ตามในปัจจุบันอุบัติการณ์ และสาเหตุของภาวะโลหิตจางที่เกิดขึ้นขณะที่อยู่ในโรงพยาบาลยังไม่มีการรวบรวมไว้ ~bระเบียบวิธีวิจัย~b รวบรวมผู้ป่วยอายุรกรรมที่ไม่มีภาวะโลหิตจางแรกรับ และเข้ารับการรักษาในแผนกอายุรกรรม โรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ช่วงเดือนมีนาคม ถึง พฤศจิกายน2544 โดยผู้ป่วยต้องอยู่รักษาในโรงพยาบาลไม่น้อยกว่า 1 สัปดาห์ หาอุบัติการณ์ของภาวะโลหิตจางที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาล โดยผู้ชายมีค่าฮีโมโกลบินน้อยกว่า 13 กรัมต่อเดซิลิตรและผู้หญิงมีค่าฮีโมโกลบินน้อยกว่า 12 กรัมต่อเดซิลิตร ทำการตรวจค้นหาสาเหตุของภาวะโลหิตจางที่เกิดขึ้น ผู้ป่วยที่ไม่พบภาวะโลหิตจางจะได้รับการตรวจ CBC อีกครั้งภายใน 48 ชั่วโมงก่อนกลับบ้านเพื่อยืนยัน บันทึกปริมาณเลือดที่ใช้เพื่อส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการทั้งหมดขณะอยู่ในโรงพยาบาล ~bผลการวิจัย~b พบอุบัติการณ์ของภาวะโลหิตจาง 64 คนจาก 98 คน (65.3 %) สาเหตุเป็นจากการเสียเลือดที่ชัดเจน 35.7 %, ภาวะโลหิตจางจากการเจ็บป่วยเรื้อรัง 32.1 %,การเสียเลือดในทางเดินอาหารที่มองไม่เห็น 23.2 % และภาวะโลหิตจางจากการแตกของเม็ดเลือด 8.9 % ปริมาณเลือดที่ใช้ส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการเฉลี่ยในกลุ่มที่เกิดภาวะโลหิตจาง (147 มิลลิลิตร, พิสัย 28-545 มิลลิลิตร) มากกว่ากลุ่มที่ไม่เกิดภาวะโลหิตจาง(52 มิลลิลิตร, พิสัย 5-114 มิลลิลิตร) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ปริมาณเลือดที่ใช้ตรวจทางห้องปฏิบัติการมีความสัมพันธ์ไปในทางเดียวกันกับความรุนแรงของภาวะโลหิตจาง(r =0.638, p<0.05) ~bสรุป~b ภาวะโลหิตจางเป็นภาวะแทรกซ้อนที่พบได้บ่อยถึงสองในสามของผู้ป่วยที่อยู่รักษาในโรงพยาบาล สาเหตุสำคัญเป็นจากการเสียเลือดที่ชัดเจน และจากการเจ็บป่วยเรื้อรัง อย่างไรก็ตามการเสียเลือดจากการส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการเป็นสาเหตุร่วมที่สำคัญสาเหตุหนึ่ง แพทย์ผู้ดูแลผู้ป่วยควรตระหนักถึงปัญหานี้ และพิจารณาอย่างรอบคอบในการส่งเลือดตรวจทางห้องปฏิบัติการเพื่อการวินิจฉัยโรค