ในวิทยานิพนธ์นี้ แบบจำลองการแพร่กระจายของมลสารอากาศซึ่งใช้ระบบแกน 3 มิติชนิดทั่วไปร่วมกับเทคนิค CFD ถูกใช้เพื่อทำนายการแพร่กระจายของมลสารอากาศเหนือบริเวณภูมิประเทศที่ไม่ใช่ที่ราบ ความเหมาะสมของแบบจำลองได้รับการพิสูจน์โดยการเปรียบเทียบกับคำตอบเชิงวิเคราะห์ของแบบจำลองปรากฏการณ์การขนส่งสำหรับพื้นที่ราบ และข้อมูลการทดลองในอุโมงค์ลมเหนือบริเวณที่ไม่ใช่ที่ราบของ R. Ohba และคณะ สำหรับกรณีแรกแบบจำลองนี้แสดงให้เห็นว่า เหมาะกับการทำนายการแพร่กระจายของมลสารที่บริเวณห่างจากแหล่งกำเนิดมากกว่าในบริเวณใกล้เคียง ส่วนผลการเปรียบเทียบกับผลการทดลองในอุโมงค์ลมพบว่า แบบจำลองนี้เหมาะกับการทำนายความเข้มข้นตามระยะทางใต้ลมที่บริเวณหน้าเขาได้มากกว่าบริเวณหลังเขาและมีความเที่ยงตรงมากกว่าในบริเวณที่มีความแตกต่างของความชันของพื้นที่ไม่มากนัก จากนั้นได้ทำการทดลองบนคอมพิวเตอร์เพื่อศึกษาอิทธิพลตัวแปร 5 ตัวคือ ทิศทางลมความเร็วลม สัมประสิทธิ์การแพร่กระจายในแนวระดับและแนวตั้ง และเลขยกกำลังของกฏยกกำลังที่มีต่อความเข้มข้นเฉลี่ย 45 นาทีของ SF(,6) ซึ่งแพร่กระจายเหนือบริเวณภูเขาโดดเดี่ยวโดยจำลองแบบจากเขา Steptoe Butte ในรัฐวอชิงตัน ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่า ทิศทางลมความเร็วลม และสัมประสิทธิ์การแพร่กระจายในแนวระดับและแนวตั้งมีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อความเข้มข้นเฉลี่ยที่สถานีตรวจวัดส่วนใหญ่ ที่เลือก อนึ่งเลขยกกำลังของกฏยกกำลัง มีอิทธิพลอย่างมีนัยสำคัญที่บางสถานีตรวจวัดเท่านั้น สุดท้ายแบบจำลองนี้ถูกใช้เพื่อทำนายความเข้มข้นของฝุ่น PM(,10) เฉลี่ยภายใต้เงื่อนไขของทิศทางลม ความเร็วลม และสัมประสิทธิ์การแพร่กระจายแนวตั้งต่างๆ ที่สถานีตรวจวัดต่างๆ ในบริเวณโรงโม่หินในจังหวัดสระบุรี ผลการทำนายแสดงให้เห็นว่าเมื่อความเสถียรของบรรยากาศเพิ่มขึ้นซึ่งสะท้อนให้เห็นจากค่าสัมประสิทธิ์การแพร่กระจายแนวตั้งที่ลดลง จะทำให้ความเข้มข้นของฝุ่น PM(,10) ที่ทำนายได้มีค่าสูงขึ้นที่ทุกสถานีตรวจวัดการเปลี่ยนแปลงของทิศทางลมนั้นทำให้ค่าความเข้มข้นของฝุ่นที่ทำนายได้เปลี่ยนอย่างมีนัยสำคัญ ณ สถานีตรวจวัดส่วนใหญ่ เนื่องจากความเร็วลมในพื้นที่ที่ศึกษาเป็นพื้นที่ลมลมสงบ (ความเร็วลมไม่เกิน 2 เมตรต่อวินาที) นอกจากนี้ในการศึกษาผลกระทบของตัวคูณอัตราการปล่อยฝุ่น พบว่าความเข้มข้นของฝุ่น PM(,10) เฉลี่ยมีค่าเพิ่มขึ้นเป็นสัดส่วนกับการเพิ่มค่าตัวคูณอัตราการปล่อยฝุ่น