การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาหาตัวแบบพยากรณ์ วิธีการพยากรณ์ที่เหมาะสมสำหรับการพยากรณ์จำนวนผู้ป่วยด้วยโรคที่ต้องเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาของจังหวัดฉะเชิงเทรา และเพื่อพยากรณ์จำนวนผู้ป่วย อัตราการป่วยของการเกิดโรคที่ต้องเฝ้าระวังทางระบาดวิทยาของจังหวัดฉะเชิงเทราล่วงหน้าในปี พ.ศ. 2542 - 2544 โดยทำการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยร้อยละของความคลาดเคลื่อนสัมบูรณ์จากการพยากรณ์ เพื่อคัดเลือกตัวแบบ โดยในการศึกษาครั้งนี้ได้นำเทคนิคการพยากรณ์และทฤษฎีทางสถิติมาช่วยในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย วิธีการบอกซ์และเจนกินส์ เทคนิคการปรับให้เรียบ การวิเคราะห์อนุกรมเวลาแบบคลาสสิค และวิธีการพยากรณ์ร่วมโดยการให้ค่าเฉลี่ยถ่วงน้ำหนักด้วยวิธีการให้น้ำหนักที่เท่ากัน และด้วยวิธีการค่าสัมบูรณ์ต่ำสุด ข้อมูลที่ใช้เป็นข้อมูลทุติยภูมิรวบรวมจากกองระบาดวิทยา จังหวัดฉะเชิงเทรา มีลักษณะข้อมูลอนุกรมเป็นเวลารายเดือนระหว่างปี พ.ศ. 2526 - 2541 จำแนกตามโรคทั้งหมด 10 โรคด้วยกัน จากการศึกษาเปรียบเทียบวิธีการพยากรณ์ข้อมูลอนุกรมเวลาที่นำมาวิเคราะห์ทั้ง 5 วิธี พบว่าวิธีการพยากรณ์ร่วมด้วยวิธีการค่าสัมบูรณ์ต่ำสุด และวิธีการบอกซ์และเจนกินส์ เหมาะสมกว่าวิธีการพยากรณ์อื่น ๆ ที่นำมาศึกษาเปรียบเทียบสำหรับข้อมูลจำนวนผู้ป่วยทุกประเภทของโรค ได้ตัวแบบการพยากรณ์ของข้อมูลอนุกรมเวลาที่นำมาวิเคราะห์ ดังนี้ 1. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคอุจจาระร่วง คือ (...)(,t) = 0.2457(...)(,2t) + 0.7543(...)(,3t) 2. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคอาหารเป็นพิษ คือ (...)(,t) = 0.168(...)(,1t) + 0.127(...)(,2t) + 0.705(...)(,3t) 3. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคตับอักเสบ คือ ตัวแบบ ARIMA (0,1,1)(0,1,1)12 และ W(,t) = a(,t) - 0.7337a(,t-1) - 0.7875a(,t-12) + 0.5781a(,t-13) โดยที่ Wt = (1 - B)(1 - B(,12)Z(,t) และ Z(,t) = (+,i)nY(,t) 4. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคตาแดง ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.2727(...)(,2t) + 0.7273(...)(,3t) 5. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคไข้หวัดใหญ่ คือ ตัวแบบ ARIMA (0,1,2)(0,0,1)(,12) และ W(,t) = a(,t) - 0.3319W(,t-1) - 0.8504a(,t-1) - 0.8046a(,t-12) + 0.6842a(,t-13) โดยที่ W(,t) = (1 - B)(1 - B(,12)Z(,t) และ Z(,t) = (+,i)nY(,t) 6. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคสุกใส ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.500(...)(,2t) + 0.500(...)(,3t) 7. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคหัด ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.1818(...)(,1t) + 0.8182(...)(,3t) 8. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคไข้เลือดออก ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.04(...)(,1t) + 0.96(...)(,3t) 9. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรคปอดบวม ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.2857(...)(,2t) + 0.7143(...)(,3t) 10. ตัวแบบพยากรณ์สำหรับจำนวนผู้ป่วยโรควัณโรค ตัวแบบพยากรณ์ คือ (...)(,t) = 0.0102(...)(,1t) + 0.2653(...)(,2t) + 0.7245(...)(,3t) โดยที่ (...)(,1t) คือ ค่าพยากรณ์ที่ได้จากวิธีการวิเคราะห์อนุกรมเวลาแบบคลาสสิค, (...)(,2t) คือ ค่าพยากรณ์ที่ได้จากวิธีของวินเตอร์ และ (...)(,3t) คือ ค่าพยากรณ์ที่ได้จากวิธีการบอกซ์และเจนกินส์