โครงสร้างวงสนามแม่เหล็กในชั้นโคโรนาของดวงอาทิตย์สามารถสังเกตได้ในช่วงเกิดสุริยุปราคาเต็มดวงหรือใช้เครื่องมือชนิดพิเศษในอวกาศช่วย ในที่นี้เราได้จำลองโครงสร้างวงสนามแม่เหล็กในชั้นโคโรนาโดยพิจารณาใช้แบบจำลองสนามแม่เหล็กที่อิสระจากแรง ซึ่งมีค่า (+,a) คงที่และใช้วิธีการแปลงฟูเรียร์แบบเร็วเป็นวิธีการหนึ่งโดยทั่ว ๆ ไปของอาลิสสันดรากิสในปี 1981 โดยใช้ข้อมูลแมกนีโตแกรมที่ได้จาก National Optical Astronomy Observatories (NOAO) เป็นเงื่อนไขขอบเขตทำให้สามารถหาสนามแม่เหล็กที่อิสระจากแรงในโคโรนาได้ในสามมิติ และเมื่อเปรียบเทียบแบบจำลองที่ได้กับการสังเกตจริงในช่วงความยาวคลื่นรังสีเอกซ์จากยานอวกาศโยโกพบว่าเมื่อ (+,a) = 0.1 ต่อฟิลิปดา จะได้ลักษณะของวงเป็นรูปตัว S อย่างเหมาะสมเมื่อมองลงบนตัวดวงอาทิตย์ จากนั้นเปรียบเทียบแบบจำลองของเรากับภาพถ่ายของ Fe('+9) โดยคณะวิจัยของจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยช่วงสุริยุปราคาเต็มดวงเมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2538 ซึ่งเป็นภาพที่มีความละเอียดสูงและแสดงถึงความไม่ต่อเนื่องของโครงสร้างวง จากแบบจำลองสรุปได้ว่าความไม่ต่อเนื่องเป็นโครงสร้างของวงสนามแม่เหล็กที่ใหญ่ (N10)('5) กม.) ไม่ได้เกิดจากวงสนามแม่เหล็กเล็ก ๆ ที่ฐานทั้งสองของวง ดังนั้น คำอธิบายที่ดีที่สุดสำหรับความไม่ต่อเนื่องที่สังเกตได้คือ กัมมันตภาพของดวงอาทิตย์ที่เกิดขึ้นบางวันก่อนการสังเกตจริงทำให้วงเหล่านี้ยังไม่ได้อยู่ในสมดุลอุณหพลศาสตร์ ทำให้ได้ผลสอดคล้องกับที่เราสังเกตเห็น