การศึกษาวิจัยเรื่อง "แนวคิดในการร่างรัฐธรรมนูญของไทย : ศึกษากรณีรัฐธรรมนูญ ฉบับปีพุทธศักราช 2511, 2517 และ 2540" มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดความเป็นมาและวิวัฒนาการของการยกร่างรัฐธรรมนูญ ตลอดจนรูปแบบ โครงสร้างและอำนาจของรัฐธรรมนูญทั้ง 3 ฉบับดังกล่าวโดยกำหนดสมมุติฐานของการศึกษาไว้ว่า "แนวความคิดในการยกร่างรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยพุทธศักราช 2540 มีพัฒนาการไปในทิศทางที่เป็นประชาธิปไตยมากขึ้นทั้งนี้เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงของระบบสังคมไทย ผลของการวิจัย พบว่า สภาร่างรัฐธรรมนูญ ฉบับปีพุทธศักราช 2511 แต่งตั้งโดยคณะปฏิวัติซึ่งประกอบด้วยสมาชิกที่เป็นข้าราชการเกือบทั้งหมด ด้วยเหตุนี้การร่างรัฐธรรมนูญจึงไม่มีอิสระมากนักแม้ว่าจะนำเอารูปแบบของรัฐสภา และหลักประกันสิทธิเสรีภาพของประชาชนที่บัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญพุทธศักราช 2492 มาบัญญัติไว้ในรัฐธรรมนูญฉบับนี้ก็ตาม คณะกรรมการร่างรัฐธรรมนูญ ฉบับปี พุทธศักราช 2517 แต่งตั้งโดยนายสัญญา ธรรมศักดิ์นายกรัฐมนตรีซึ่งพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งบรรยากาศการร่างรัฐธรรมนูญจึงเป็นไปอย่างเสรีไม่มีบุคคลใดมาครอบงำ และรัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้ทำการรับฟังความคิดเห็นของประชาชนอย่างกว้างขวางในระหว่างดำเนินการยกร่างรัฐธรรมนูญดังนั้น จึงเป็นรัฐธรรมนูญที่ยึดหลักการของประชาธิปไตยมากที่สุด และถือได้ว่าเป็นรัฐธรรมนูญเพื่อประชาชน สภาร่างรัฐธรรมนูญ ฉบับปีพุทธศักราช 2540 มาจากการเลือกตั้งโดยอ้อม ซึ่งรัฐสภาอันประกอบด้วยวุฒิสภาและสภาผู้แทนราษฎร จะเป็นผู้เลือกตั้งสมาชิกสภาร่างรัฐธรรมนูญ เข้ามาเป็น"ตัวแทน" ของประชาชนทำหน้าที่ร่างรัฐธรรมนูญขึ้นเอง เป็นผลให้รัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้รับการยกย่องว่าเป็นประชาธิปไตยเพราะเปิดโอกาสให้ประชาชนมีส่วนร่วมและแสดงความคิดเห็นในการร่าง ดังนั้นจึงสรุปได้ว่า ความเป็นมาขององค์กรร่างรัฐธรรมนูญ หรือผู้ทำหน้าที่ในการร่างรัฐธรรมนูญเป็นส่วนประกอบสำคัญยิ่งต่อการบ่งบอกถึงรากฐานและเจตนารมณ์ รวมทั้งพัฒนาการแห่งความเป็นประชาธิปไตยของรัฐธรรมนูญแต่ละฉบับอย่างเห็นได้ชัดในเบื้องแรก นอกจากนี้จากการศึกษาวิจัยยังพบว่า พัฒนาการของรัฐธรรมนูญแต่ละฉบับขึ้นอยู่กับความต้องการหรือกระแสเรียกร้องทางสังคมในขณะนั้นเป็นสำคัญ