การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา สภาพทั่วไปและความสัมพันธ์ของการใช้ประโยชน์บนพื้นที่ธรณีสงฆ์ของวัดในกรุงเทพมหานคร เพื่อหาแนวทางการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์ที่สนับสนุนบทบาทของวัดกับชุมชนที่เหมาะสม ผลการศึกษาพบว่า ในอดีตนอกจากการทำหน้าที่ของสถาบันทางศาสนาแล้ว วัดยังทำหน้าที่เป็นสถานศึกษา สถานพยาบาล สถานสังคมสงเคราะห์ และอื่นๆ วัดจึงเปรียบเสมือนเป็นศูนย์กลางของชุมชน ปัจจุบันมีหน่วยงานที่ทำหน้าที่โดยตรงเข้ามาทำหน้าที่แทนวัด ทำให้บทบาทของวัดที่มีต่อชุมชนลดน้อยลง บทบาทที่เหลืออยู่คงเป็นบทบาททางด้านสังคมสงเคราะห์เป็นหลัก จากการเติบโตของกรุงเทพมหานครอย่างต่อเนื่อง ทำให้พื้นที่ที่อยู่ในความครอบครองของเอกชนไม่เพียงพอที่จะตอบสนองกิจกรรมของเมือง จึงมีการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์เพื่อการดังกล่าว จากการศึกษาพื้นที่ธรณีสงฆ์ในกรณีศึกษาพบว่ามีการใช้ประโยชน์ 2 ประเภท คือ เป็นที่พักอาศัย และพาณิชยกรรม ซึ่งปัจจัยที่กำหนดประเภทการใช้ประโยชน์ได้แก่ที่ตั้ง การเข้าถึง และขนาดของพื้นที่โดยการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์จะมีความสัมพันธ์ต่อพื้นที่เมือง ชุมชน และบทบาทของวัดในเชิงสนับสนุนสภาพปัญหาที่พบจากการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์ ได้แก่ การทำให้เกิดแหล่งเสื่อมโทรม และขาดพื้นที่เปิดโล่ง จากการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์เพื่อตอบสนองกิจกรรมของเมืองเป็นหลัก ทำให้ละเลยการใช้ประโยชน์ของพื้นที่ธรณีสงฆ์เพื่อชุมชนตามบทบาทของวัดไป ในการเสนอแนะแนวทางการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์ จึงได้เสนอให้มีการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์เพื่อสาธารณประโยชน์ควบคู่กับการจัดประโยชน์ประเภทอื่น โดยมีมาตรการควบคุม และมาตรการจูงใจเพื่อให้มีการจัดประโยชน์เพื่อสาธารณประโยชน์บนพื้นที่ธรณีสงฆ์ที่เหมาะสม รวมถึงข้อเสนอในการแก้ไขปัญหาที่เกิดจากการใช้พื้นที่ธรณีสงฆ์