วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์นี้คือศึกษาถึงอิทธิพลของรีดิวเซอร์ต่อการเคลือบผิววาเนเดียมคาร์ไบด์บนเหล็กกล้าเครื่องมือ D2 และ H13 ในอ่างเกลือบอแรกซ์หลอมเหลวที่สภาวะบรรยากาศด้วยกระบวนการ TD ปริมาณเฟอร์โรวาเนเดียมที่ใช้ในการทดลองคือ 15 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักรีดิวเซอร์ที่ใช้ในการทดลองคือ เฟอร์โรซิลิคอน, เฟอร์โรไทเทเนียม และเฟอร์โรแมงกานีสแปรผันปริมาณรีดิวเซอร์อยู่ในช่วง 1 ถึง 10 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก อุณหภูมิที่ใช้ในการเคลือบผิวคือ1000 องศาเซลเซียส และเวลาในการเคลือบผิวมีค่าอยู่ในช่วง 1 ถึง 9 ชั่วโมง ความหนาชั้นเคลือบถูกตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบธรรดาและกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอนแบบส่องกวาด วัดความหนาชั้นเคลือบด้วยเครื่อง Image Analyzer การวิเคราะห์ชั้นเคลือบทำด้วยวิธี EDS และวิธี XRDพบว่าการเติมรีดิวเซอร์ลงในอ่างเกลือทำให้เกิดชั้นเคลือบวาเนเดียมคาร์ไบด์ ปริมาณของรีดิวเซอร์แต่ละชนิดที่ทำให้เกิดชั้นเคลือบวาเนเดียมคาร์ไบด์มีดังนี้ ปริมาณเฟอร์โรซิลิคอน 3 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักได้ชั้นเคลือบหนาเท่ากับ 6.98 ไมครอน, ปริมาณเฟอร์โรไทเทเนียม และเฟอร์โรแมงกานีส 10 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักได้ชั้นเคลือบหนาเท่ากับ 6.09 และ 4.06 ไมครอนตามลำดับความหนาชั้นเคลือบมีค่าเพิ่มขึ้นตามการเพิ่มขึ้นของเวลาในการเคลือบผิว โดยความหนาชั้นเคลือบมีความสัมพันธ์เป็นเส้นตรงกับรากที่ 2 ของเวลาในการเคลือบผิวที่มีหน่วยเป็นชั่วโมง แสดงว่าความหนาชั้นเคลือบที่เกิดขึ้นถูกควบคุมด้วยกระบวนการแพร่ เหล็กกล้าเครื่องมือ D2 ซึ่งมีปริมาณคาร์บอนมากกว่าเหล็กกล้า เครื่องมือ H13 ผ่านการเคลือบผิวด้วยวาเนเดียมคาร์ไบด์ได้ความหนาชั้นเคลือบวาเนเดียมคาร์ไบด์หนากว่าเหล็กกล้า H13 ที่สภาวะการเคลือบผิวเดียวกัน