งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาการผลิตสารยึดติดที่ไวต่อความดัน (Pressure SensitiveAdhesives, PSAs) จากน้ำยางธรรมชาติ และศึกษาคุณสมบัติทางกายภาพของสารยึดติดที่ไวต่อความดันที่ผลิตได้ โดยจะทำการศึกษาผลกระทบของเวลาที่ใช้ในการย่อยโมเลกุลน้ำยาง ปริมาณ และชนิดของเรซิน (Resin) ซึ่งในงานวิจัยนี้ใช้ยางสนน้ำ (Rosin ester aqueous), SE376A และ SE790Gเป็นเรซินที่เติมลงไปในน้ำยาง ที่มีต่อค่าแรงดึงลอกที่ 180(+,ฐ)(180(+,ฐ) peel adhesion) การยึดติด(tack) และเวลาแขวน (Holding time) น้ำยางที่นำมาใช้นี้จะเป็นน้ำยางที่ผลิตได้ในประเทศ โดยจะทำการย่อยน้ำยางด้วยสาร K(,2)S(,2)O(,8) และโพพานอล (propanol) แล้วน้ำยางที่ได้ย่อยโมเลกุลแล้วไปผสมกับเรซินตามอัตราส่วนที่กำหนดไว้ งานวิจัยนี้ได้ออกแบบการทดลองโดยประยุกต์ใช้หลักทางสถิติ เพื่อลดจำนวนการทดลองแต่ยังได้ผลการวิเคราะห์ในเชิงสถิติในระดับที่เชื่อถือได้ การวิจัยนี้ได้ทำการออกแบบการทดลองปรับสูตรสารยึดติดที่ไวต่อความดัน โดยวิธีการออกแบบเซ็นทรัลคอมโพสิท (Central compositeDesign, CCD) และวิเคราะห์ผลการทดลอง โดยวิธีพื้นที่ผิวตอบสนอง (Response SurfaceMothedology, RSM) เพื่อแสดงความสัมพันธ์ระหว่างตัวแปรอิสระต่างๆ กับคุณสมบัติของสารยึดติดที่ทำการศึกษา ผลจากการวิจัยพบว่า เวลาที่ใช้ในการย่อยโมเลกุลน้ำยางไม่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงแรงดึงลอก 180( และการยึดติด แต่จะมีผลต่อเวลาแขวน โดยเมื่อเวลาที่ใช้ในการย่อยโมเลกุลน้ำยางเพิ่มขึ้นจะทำให้เวลาแขวนลดลง ในขณะที่การเปลี่ยนแปลงปริมาณเรซินจะมีผลโดยตรงกับคุณสมบัติทั้งหมดสารยึดติด แรงดึงลอก 180(+,ฐ) และการยึดติด จะเพิ่มขึ้นเมื่อเพิ่มปริมาณของเรซิน SE376Aและ SE790G แต่เวลาแขวนจะลดลงเมื่อปริมาณของเรซินทั้งสองเพิ่มขึ้น แรงดึงลอก 180(+,ฐ) และเวลาแขวนจะเพิ่มขึ้น แต่การยึดติดจะลดลง เมื่อปริมาณของยางสนน้ำเพิ่มขึ้น การเปลี่ยนแปลงไปของคุณสมบัติทางกายภาพของการยึดติดที่ไวต่อความดันนั้นขึ้นอยู่กับปริมาณและชนิดของเรซินที่เติมลงไป