ดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์เพลเลตขนาดยาสูง (90 มิลลิกรัม/150 มิลลิกรัม) เตรียมโดยกระบวนการเอกทรูชัน-สเฟียโรไนเซชัน คัดเลือกเพลเลตแกนที่มีความกลมมากที่สุดประกอบด้วยดิลไทอะเซมไฮโดรคลอไรด์กับอะวิเซล(+,โ) พีเอช 101 ในอัตราส่วน 60:40 เปอร์เซ็นต์น้ำหนัก/น้ำหนัก และใช้เอชพีซี-เอ็ม(+,โ) 0.5 เปอร์เซ็นต์ต่อน้ำหนักของสารแห้งเป็นสารละลายยึดเกาะ การเตรียมดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์เพลเลตขนาดยาอื่นพบว่า ที่ขนาดยาต่ำ (30 มิลลิกรัมต่อน้ำหนักเพลเลต 150 มิลลิกรัม) เพลเลตที่ได้มีผิวขรุขระเนื่องจากคุณสมบัติการหดตัวของอะวิเซลโ พีเอช 101ที่มีปริมาณสูง ใช้ไตรเอธิล ซิเตรต 20 เปอร์เซ็นต์ของน้ำหนักเอทธิลเซลลูโลสพอลิเมอร์เป็นพลาสติไซเซอร์ในการเคลือบฟิล์มเนื่องจากให้ผลความแข็งแรง ความยืดหยุ่น ความเหนียวของฟิล์มที่เหมาะสม และคุณลักษณะการปลดปล่อยยาที่ดีโดยใช้ง่ายในกระบวนการเคลือบ การศึกษาค่าการละลายเพลเลตตัวยาเคลือบที่ระดับ 7.5 เปอร์เซ็นต์น้ำหนัก/น้ำหนักและผสมกับเพลเลตที่ไม่ได้เคลือบเพื่อเป็นขนาดยาตั้งต้นในอัตราส่วน 4:1 ให้การปลดปล่อยที่ไม่แตกต่างกับเฮอร์เบสเซอร์(+,โ) 90 เอสอาร์ อย่างมีนัยสำคัญในตัวกลางที่ระบุในยูเอสพี 23 และตัวกลางเปลี่ยนพีเอช การศึกษากลไกการปลดปล่อยใช้ดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์เพลเลตหลายขนาดยาตั้งแต่ 30 45 60 และ 90 มิลลิกรัม รูปแบบการปลดปล่อยของตัวยา 30 และ 45 มิลลิกรัม/ขนาดยา สามารถแบ่งได้เป็น 3 เฟสคือ ช่วงเวลาปรับสมดุลก่อนการปลดปล่อย ช่วงการปลดปล่อยคงที่และช่วงอัตราการปลดปล่อยลดลง ส่วนระดับยาที่ 60 และ 90 มิลลิกรัม/ขนาดยาพบเฉพาะช่วงเวลาปรับสมดุลก่อนการปลดปล่อย และช่วงของการปลดปล่อยคงที่ ดังนั้นสามารถสรุปได้จากกลไกการปลดปล่อยว่าการแพร่อาจเกี่ยวข้องในช่วงเวลาปรับสมดุลก่อนการปลดปล่อย และแรงขับดันในช่วงการปลดปล่อยคงที่อาจมาจากแรงพองงอะวิเซล(+,โ) พีเอช 101 กับเอชพีซี-เอ็ม(+,โ) 0.5เปอร์เซ็นต์ และแรงดันออสโมติกที่เกิดจากตัวยาดิลไทอะเซม ไฮโดรคลอไรด์ ซึ่งทำหน้าที่เป็นสารก่อออสโมติก