การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษากิจกรรมการเคลื่อนไหวร่างกายและการใช้พลังงานในเด็กไทยที่อ้วนและไม่อ้วนในกรุงเทพมหานคร จำนวนทั้งสิ้น 47 ราย ที่มีอายุระหว่าง 9 - 12ปี เป็นเด็กอ้วน 21 รายและเด็กไม่อ้วน 26 ราย ทำการวัดขนาดสัดส่วนของร่างกายประเมินการใช้พลังงานของร่างกายทางอ้อมโดยการวัดอัตราการใช้ออกซิเจนของร่างกาย ประเมินกิจกรรมการเคลื่อนไหวร่างกาย โดยบันทึกอัตราการบีบตัวของหัวใจด้วยอุปกรณ์ติดตามบันทึกอัตราการบีบตัวของหัวใจและคำนวณระดับการมีกิจกรรมของร่างกายจากอัตราส่วนระหว่างการใช้พลังงานของร่างกายทั้งหมดต่อการใช้พลังงานของร่างกายขณะพัก ผลการศึกษาพบว่า เด็กอ้วนมีน้ำหนัก ดัชนีมวลกายร้อยละของน้ำหนักต่อส่วนสูง ความหนาของไขมันใต้ผิวหนัง ร้อยละของไขมันในร่างกายมวลไขมันในร่างกายและอัตราการใช้พลังงานรวมของร่างกายทั้งขณะพักและขณะมีกิจกรรมมากกว่าเด็กไม่อ้วนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.01) อัตราส่วนระหว่างปริมาตรของคาร์บอนไดออกไซด์ที่ขับออกต่อปริมาตรของออกซิเจนที่ใช้ไป เท่ากับ 0.91(+,ฑ)0.06 ในเด็กอ้วนและ 0.89(+,ฑ)0.08 ในเด็กไม่อ้วน แสดงว่าเด็กทั้งสองกลุ่มมีการบริโภคอาหารในสัดส่วนที่เป็นคาร์โบไฮเดรทสูง ระดับการมีกิจกรรมของร่างกายในเด็กอ้วนและเด็กไม่อ้วน เท่ากับ1.48(+,ฑ)0.17 และ 1.51(+,ฑ)0.22 ตามลำดับ ซึ่งต่ำกว่าค่าที่องค์การอนามัยโลกกำหนดคือ 1.7จากผลการวิจัยสรุปว่า เด็กอ้วนและเด็กไม่อ้วนในกลุ่มนี้ มีระดับกิจกรรมของร่างกายที่ลดลงและบริโภคอาหารที่มีคาร์โบไฮเดรทสูง ซึ่งอาจเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อการเกิดโรคอ้วนเพิ่มขึ้น การจัดโปรแกรมการออกกำลังกายและการจัดกิจกรรมต่าง ๆ ควบคู่ไปกับการให้ความรู้ทางโภชนาการที่เหมาะสมให้แก่เด็กวัยเรียนและผู้ปกครอง จะช่วยในการป้องกันและรักษาโรคอ้วนในเด็ก