| ชื่อเรื่อง | : | ประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง |
| นักวิจัย | : | เชาว์ การวิชา |
| คำค้น | : | LIFE HISTORY |
| หน่วยงาน | : | ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย |
| ผู้ร่วมงาน | : | - |
| ปีพิมพ์ | : | 2542 |
| อ้างอิง | : | http://www.thaithesis.org/detail.php?id=1082542000613 |
| ที่มา | : | - |
| ความเชี่ยวชาญ | : | - |
| ความสัมพันธ์ | : | - |
| ขอบเขตของเนื้อหา | : | - |
| บทคัดย่อ/คำอธิบาย | : | สำนักดนตรีเสนาะดุริยางค์ เป็นสำนักที่ใช้อบรมสั่งสอน วิชาการด้านดนตรีไทย โดยมีพระยาเสนาะดุริยางค์ (แช่ม สุนทรวาทิน) เป็นต้นราก นักดนตรีที่เป็นศิษย์ของสำนักนี้ มีฝีมือและความสามารถเป็นที่ยอมรับในวงการดนตรีไทย ครูสอน วงฆ้อง เป็นศิษย์คนหนึ่งของสำนักดนตรีเสนาะดุริยางค์ ท่านได้รับการถ่ายทอดความรู้ต่างๆ จนมีความสามารถเป็นเลิศ โดยเฉพาะด้านเครื่องปี่พาทย์ ได้รับการยกย่องในวงการดนตรีไทยว่ามีความสามารถเป็นเลิศในการเดี่ยวฆ้องวงใหญ่ จนได้รับพระราชทานนามสกุลว่า "วงฆ้อง" ในการทำวิจัยฉบับนี้ เพื่อทำการหาปัจจัยสำคัญที่ทำให้ครูสอน มีความเป็นเลิศด้านดนตรี โดยศึกษาจากประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง ตามระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ และผลงานคีตนิพนธ์ทั้งของครูสอนคือเพลงเดี่ยวดอกไม้ไทร 3 ชั้น และผลงานที่ได้รับถ่ายทอดจากพระยาเสนาะดุริยางค์ คือเพลงเดี่ยวทะแย 3 ชั้น ผลการวิจัยพบว่า ครูสอน วงฆ้อง มีความสมบูรณ์ทางการศึกษา ลักษณะนิสัย ครอบครัว ชีวิตการทำงาน จึงทำให้ครูสอน ประสบความสำเร็จในการเป็นศิลปิน และเป็นที่ยอมรับในวงการดนตรีไทยผลงานการเดี่ยวฆ้องวงใหญ่ของครูสอน นับว่ายอดเยี่ยมมาก มีลักษณะการดำเนินทำนองที่ยึดโครงทำนองหลักควบคู่อย่างสม่ำเสมอ ครูสอนมีความรับผิดชอบต่อหน้าที่การงานสูง จนทำให้ท่านถึงแก่ชีวิตในวงฆ้อง ประวัติชีวิตและผลงานของท่าน ได้สะท้อนให้เห็นถึงการดำรงตนให้เป็นไปภายใต้กรอบของผู้ที่มีจรรยาบรรณของศิลปินที่ดี และเป็นผู้ที่สร้างสรรค์ผลงานขั้นสูงที่มีคุณค่าต่อวงการดนตรีไทย |
| บรรณานุกรม | : |
เชาว์ การวิชา . (2542). ประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง.
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. เชาว์ การวิชา . 2542. "ประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง".
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย. เชาว์ การวิชา . "ประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง."
กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย, 2542. Print. เชาว์ การวิชา . ประวัติชีวิตของครูสอน วงฆ้อง. กรุงเทพมหานคร : ฐานข้อมูลวิทยานิพนธ์ไทย; 2542.
|
