ในวิทยานิพนธ์นี้ ได้ทำการศึกษาถึงการวัดระดับบูรณาการของตลาดหลักทรัพย์ในภูมิภาคเอเซียเทียบกับตลาดทุนโลก แนวคิดแรกที่ใช้ในการวัดความเบี่ยงเบนของอัตราผลตอบแทนที่คาดหวังปรับความเสี่ยงในภาวะตลาดสมดุลของสินทรัพย์ที่อยู่ในระดับความเสี่ยงเดียวกันโดยไม่คำนึงถึงข้อจำกัดในการลงทุนและความแตกต่างของแต่ละตลาด ในการวัด "ขั้นของบูรณาการ" นี้อาศัยตัวแบบราคาของสินทรัพย์ทุนแบบมีเงื่อนไขโดยให้ปริมาณความเสี่ยงแบบมีระบบเป็นไปตามกระบวนการของ GARCH(1,1) นอกจากการวัดระดับโดยการวัดขั้นของบูรณาการแล้ว ยังมีการวัดระดับโดยการวัดน้ำหนักหรือความไวของราคาของสินทรัพย์ทุนที่มีต่อปัจจัยท้องถิ่นและปัจจัยนานาชาติ กล่าวคือสินทรัพย์ทุนของตลาดใดที่มีราคาเคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลงไปตามปัจจัยนานาชาติมากกว่าที่จะเปลี่ยนแปลงไปตามปัจจัยท้องถิ่น ย่อมถือได้ว่าตลาดนั้นมีระดับบูรณาการที่สูงกว่าตลาดที่ราคาของสินทรัพย์ทุนเคลื่อนไหวตามการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยท้องถิ่นมากกว่า ซึ่งตัววัดตามแนวคิดนี้เรียกว่า "ความน่าจะเป็นที่ตลาดจะเข้าสู่บูรณาการ" ในวิทยานิพนธ์นี้ ศึกษาตลาดหลักทรัพย์ของประเทศ ฮ่องกง เกาหลี มาเลเซียฟิลิปปินส์ สิงคโปร์ ไต้หวันและประเทศไทย และใช้ตลาดหลักทรัพย์ของประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นตลาดอ้างอิงเปรียบเทียบ โดยข้อมูลอยู่ในช่วงระหว่างปี พ.ศ. 2533 ถึง ปี พ.ศ. 2542 ทั้งนี้การวัดระดับบูรณาการเป็นเพียงส่วนเบื้องต้นที่จะนำไปศึกษาถึงความสัมพันธ์ระหว่างระดับบูรณาการ กับคุณภาพของตลาดหลักทรัพย์ของประเทศโดยใช้ สภาพคล่อง และความแปรปรวนของตลาดเป็นตัวแทนของคุณภาพของตลาดหลักทรัพย์ จากผลการศึกษาพบว่าตลาดหลักทรัพย์ของประเทศสิงคโปร์และฮ่องกงมีระดับบูรณาการสูงสุดเมื่อเปรียบเทียบประเทศอื่นในตัวอย่าง วิธีการวัดทั้งสองวิธีนั้นให้ผลในการวัดที่ไม่แตกต่างกันโดยนัยสำคัญ โดยที่การวัดขั้นของบูรณาการให้ผลที่ไวต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมมากกว่าการวัดความน่าจะเป็นที่ตลาดจะเข้าสู่บูรณาการ นอกจากนั้นยังพบว่าระดับบูรณาการไม่คงที่ มีการเปลี่ยนแปลงตามระยะเวลา ซึ่งสอดคล้องกับผลการศึกษาของ Bekaert and Harvey (1995) การศึกษาถึงลำดับก่อนหลังของระดับบูรณาการกับคุณภาพของตลาดด้วยวิธีการ Granger causalityไม่สามารถสรุปผลได้ถึงลำดับของการเกิดปัจจัยทั้งสอง ทั้งนี้อาจเนื่องมาจากปัจจัยทั้งสองนั้นมีผลกระทบซึ่งกันและกัน อย่างไรก็ดี การศึกษาด้วยวิธีการ cointegration ทำให้พบว่าปัจจัยทั้งสองมีความสัมพันธ์กันในระยะยาวซึ่งเป็นภาวะสมดุล โดยสามารถสรุปถึงข้อบ่งชี้ว่าในการกำหนดนโยบายการเปิดเสรีตลาดทุน จำเป็นต้องคำนึงถึงผลกระทบที่เกิดในระยะยาวมากกว่าที่ผลกระทบในระยะสั้น นอกจากนี้ ยังได้มีการสำรวจเบื้องต้นถึงระดับของบูรณาการกับระดับการลงทุนในประเทศไทย พบว่าทั้งสองปัจจัยมีความเชื่อมโยงกัน ซึ่งอาจจะอธิบายได้ตามทฤษฎีทางเศรษฐศาสตร์การเงิน และเมื่อสำรวจถึงแหล่งที่มาของเงินทุนไหลเข้าสู่การลงทุนในหลักทรัพย์ พบว่าเงินทุนไหลเข้าส่วนใหญ่มาจากประเทศในภูมิภาคเอเซียและประเทศออสเตรเลีย