งานวิจัยนี้เป็นการศึกษาการบำบัดน้ำชะมูลฝอยแบบโคเมตาบอลิคด้วยระบบยูเอเอสบี โดยใช้น้ำตาลเป็นสารอาหารร่วม และใช้ถังปฏิกิริยาแบบยูเอเอสบีขนาดโต๊ะการทดลองที่มีปริมาตร 2.5 ลิตรน้ำชะมูลฝอยนำมาจากสถานฝังกลบมูลฝอยของเทศบาลอำเภอไทรน้อย จังหวัดนนทบุรี และนำมาเจือจางด้วยน้ำประปาให้ได้ความเข้มข้นซีโอดีประมาณ 500 มก./ล. และได้ความเข้มสีเท่ากับ 79.7-81.1เอสยู การทดลองสามารถแบ่งได้เป็น 5 ชุดการทดลองโดยแปรเปลี่ยนอัตราส่วนซีโอดีของน้ำชะมูลฝอยต่อซีโอดีของน้ำตาลเป็น 5 ค่า ดังนี้คือ 1:0 (ชุดควบคุม) 1:1 1:2 1:3 และ 1:4 โดยมีค่าซีโอดีของน้ำชะมูลฝอยที่ได้จากการเจือจางเท่ากับ 500 มก./ล. ดังนั้นในชุดการทดลองที่มีอัตราส่วนซีโอดีของน้ำชะมูลฝอยต่อซีโอดีของน้ำตาลเป็น 1:1 1:2 1:3 และ 1:4 ต้องเติมซีโอดีในรูปน้ำตาลในปริมาณ 5001,000 1,500 และ 2,000 มก./ล. ตามลำดับ เวลากักพักชลศาสตร์ของทุกชุดการทดลองกำหนดให้เท่ากันคือ 1 วัน จากการทดลองพบว่าการทดลองชุดควบคุม (ไม่เติมน้ำตาล) สามารถกำจัดซีโอดีได้เพียง 40-50 มก./ล.ซึ่งมีซีโอดีของน้ำออกประมาณ 442-445 มก./ล. คิดเป็นประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีเท่ากับร้อยละ10-11 และมีประสิทธิภาพการกำจัดสีเท่ากับร้อยละ 1.9-2.0 ส่วนชุดการทดลองที่มีอัตราส่วนซีโอดีของน้ำชะมูลฝอยต่อซีโอดีของน้ำตาลเป็น 1:1 1:2 1:3 และ 1:4 มีซีโอดีของน้ำออกเท่ากับ 459 462559 และ 591 คิดเป็นประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีเท่ากับร้อยละ 55 70 71 และ 77 ตามลำดับและมีประสิทธิภาพการกำจัดสีเท่ากับร้อยละ 2.98 4.01 4.81 และ 6.88 ตามลำดับ สรุปได้ว่าการใช้โคเมตาบอลิสมในการบำบัดน้ำชะมูลฝอยโดยใช้น้ำตาลเป็นสารอาหารร่วมที่ความเข้มข้นซีโอดี 500-2,000 มก./ล. ไม่สามารถเพิ่มประสิทธิภาพการกำจัดซีโอดีของน้ำชะมูลฝอยอย่างได้ผลส่วนการกำจัดสีเกิดขึ้นน้อยมากจนไม่มีนัยสำคัญ ทั้งนี้คาดว่าสารอินทรีย์ที่ย่อยง่ายในน้ำชะมูลฝอยถูกย่อยสลายไปแล้วเพราะในหลุมฝังกลบมูลฝอยชุมชนที่มีสารอินทรีย์หลากหลายและมีอายุมากกว่า 13 ปี ย่อมจะเกิดโคเมตาบอลิสมในสภาพไร้อากาศ จนกระทั่งน้ำชะมูลฝอยเหลือแต่สารย่อยยากเกือบทั้งหมดซึ่งหมายความว่าน้ำชะมูลฝอยเข้าสู่สภาวะคงตัวแล้ว