งานวิจัยเรื่องนี้มุ่งศึกษาแนวคิดเรื่อง "การเข้าสมาคม" ที่เกิดขึ้นระหว่าง พ.ศ.2461-2475นับตั้งแต่รัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัวผู้ให้ความสำคัญต่อบทบาท "การเข้าสมาคม" ของสตรี โดยมีแนวพระราชดำริว่า บทบาทดังกล่าวของสตรีถือเป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งที่แสดงให้เห็นถึงความเจริญรุ่งเรืองของชาติ และแนวความคิดดังกล่าวได้รับการยอมรับจากครอบครัวคนชั้นสูงและ "คนชั้นกลาง" ในสังคมไทย เพราะเป็นพระราชนิยมที่พึงปฏิบัติตาม อีกทั้ง"คนชั้นกลาง" ในสังคมไทยยังได้ใช้โอกาสนี้ในการเลื่อนฐานะทางชนชั้นและสร้างความสัมพันธ์กับคนชั้นสูง การแพร่หลายของแนวความคิด "การเข้าสมาคม" เป็นปัจจัยหนึ่งที่ทำให้สตรีชั้นสูงและ"ชั้นกลาง" มีโอกาสได้รับการศึกษาแบบตะวันตกเพื่อฝึกหัดมารยาทสังคม นอกจากนี้แนวคิดดังกล่าวยังเป็นปัจจัยให้มีการยอมรับระบบสหศึกษา ซึ่งส่งผลให้สตรีชั้นสูงและ "ชั้นกลาง" ได้มีโอกาสเข้าสู่อุดมศึกษาตลอดจนส่งผลให้สตรีชั้นล่างได้มีโอกาสศึกษาขั้นพื้นฐานแนวความคิด "การเข้าสมาคม" ยังส่งผลให้สตรีได้เข้าไปมีส่วนร่วมในกิจกรรมที่หลากหลาย อาทิ งานเลี้ยงสังสรรค์การเล่นกีฬา การคบหาเพื่อนต่างเพศ ตลอดจนการปรับการแต่งกายตามแบบตะวันตก แต่อย่างไรก็ตามสตรีก็ยังคงถูกคาดหวังให้รักษามารยาทตามแบบจารีตของไทย ดังนั้นเมื่อสตรีบางกลุ่มนำแนวทางแบบตะวันตกมาปฏิบัติจนเกินขอบเขต เช่นในเรื่องความสัมพันธ์กับเพื่อนต่างเพศ สังคมไทยจึงมีปฏิกิริยาที่ไม่เห็นด้วยกับพฤติกรรมดังกล่าว