การวิจัยนี้มุ่งศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของการหยุดกับการจัดผลัดในการสนทนางานวิจัยนี้ได้ศึกษาการสนทนาประเภทการสัมภาษณ์และพบว่ามีการจัดผลัด 4 ชนิด คือ การครองผลัด การเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่น การเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่น และการชิงผลัด การวิเคราะห์ทำจากแง่มุมของผู้ร่วมสนทนา และแง่มุมบทบาทการเป็นผู้สัมภาษณ์ (IR) และการเป็นผู้ให้สัมภาษณ์ (IE) ของผู้ร่วมสนทนา โดยศึกษาจากข้อมูลการสนทนาแบบการสัมภาษณ์จำนวน 4 กรณีที่มีหัวข้อการสนทนาที่แตกต่างกัน คือ การสัมภาษณ์แบบขอความคิดเห็น2 กรณี กับการสัมภาษณ์แบบขอข้อเท็จจริงอีก 2 กรณี บทสนทนาทั้ง 4 บท ประกอบด้วยหน่วยระหว่างการหยุดที่มีช่วงเงียบเชิงกลทั้งสิ้น 2,910 หน่วย ค่าระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัดประเภทต่างๆ จะแตกต่างกัน คือ ค่าระยะเวลาของการหยุดในการชิงผลัดจะสั้นที่สุด และค่าระยะเวลาของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่นจะยาวที่สุด ส่วนค่าระยะเวลาของการหยุดในการครองผลัดและค่าระยะเวลาของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่นจะใกล้เคียงกัน โดยมีค่าระยะเวลายาวกว่าการหยุดในการชิงผลัดและสั้นกว่าการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่น การวิเคราะห์ความแปรปรวนของค่าระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัดทั้ง 4 ประเภทแสดงว่าความแตกต่างที่พบในการจัดผลัดทั้ง4 ประเภทไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ เมื่อเปรียบเทียบระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัดในการสัมภาษณ์ที่มีวัตถุประสงค์ต่างกัน 2 ชนิดพบว่า ในการสัมภาษณ์ความคิดเห็นค่าระยะเวลาของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่นจะยาวกว่าในการสัมภาษณ์ข้อเท็จจริงอย่างเห็นได้ชัด ทั้งนี้อธิบายได้ว่าในการให้ข้อคิดเห็น คู่สนทนาจะให้เวลาแก่ผู้พูดอีกคนหนึ่งค่อนข้างยาว คือ เปิดโอกาสให้ได้คิดเรียบเรียงความเห็นก่อนนำเสนอ ในแง่ของบทบาทการเป็นผู้สัมภาษณ์ (IR) และผู้ให้สัมภาษณ์ (IE) ผลการวิจัยพบว่าบทบาทการเป็นผู้สัมภาษณ์และผู้ให้สัมภาษณ์ของผู้ร่วมสนทนามีอิทธิพลต่อค่าระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัด กล่าวคือผู้สัมภาษณ์จะมีค่าระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัด 3 ประเภท คือ ในการครองผลัด การเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่น และการชิงผลัดสั้นกว่าผู้ให้สัมภาษณ์ อธิบายได้ว่าผู้สัมภาษณ์ให้เวลาแก่ผู้ให้สัมภาษณ์ในการจัดผลัดมากกว่าการจัดผลัดของตนเอง ส่วนการเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่นพบในผู้สัมภาษณ์เพียง 1 ครั้ง และมีระยะเวลายาวมาก ค่าระยะเวลานี้ยาวกว่าค่าเฉลี่ยของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่นที่พบในผู้ให้สัมภาษณ์ซึ่งมีจำนวน 10 ครั้ง การทดสอบความมีนัยสำคัญทางสถิติของความแตกต่างของค่าเฉลี่ยระยะเวลาการหยุดในการจัดผลัดประเภทต่างๆ ระหว่างผู้สัมภาษณ์และผู้ให้สัมภาษณ์พบว่ามีเพียงกรณีการครองผลัดเท่านั้นที่ค่าระยะเวลาของการหยุดของผู้สัมภาษณ์และผู้ให้สัมภาษณ์มีความแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ส่วนค่าระยะเวลาของการหยุดในการจัดผลัดประเภทอื่นนั้นแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ระยะเวลาของการหยุดของผู้สัมภาษณ์มีรูปแบบค่อนข้างชัดเจน คือ การหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบไม่ราบรื่นมีค่าระยะเวลายาวที่สุด รองลงมาคือค่าระยะเวลาการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่น ค่าระยะเวลาของการหยุดในการครองผลัด และค่าระยะเวลาของการหยุดในการชิงผลัด ตามลำดับ ส่วนรูปแบบในผู้ให้สัมภาษณ์มีความแตกต่างกันในส่วนของค่าระยะเวลาของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่น คือในการสัมภาษณ์ความคิดเห็นมีช่วงการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่นยาวกว่ากรณีการสัมภาษณ์ข้อเท็จจริง ดังนั้นรูปแบบการหยุดของผู้ให้สัมภาษณ์ยาวกว่าค่าระยะเวลาของการหยุดในการเปลี่ยนผลัดแบบราบรื่น งานวิจัยนี้ได้แสดงให้เห็นลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของการหยุดเป็นสัญญาณสำคัญอย่างหนึ่งในการจัดผลัดโดยจะมีรูปแบบที่แตกต่างกันในการจัดผลัดแต่ละประเภทอย่างเห็นได้ชัด การที่ลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของการหยุดในการจัดผลัดมีค่าซ้อนทับกันทำให้ความแตกต่างของค่าระยะเวลาในการจัดผลัดแตกต่างกันอย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิตินั้น อธิบายได้ว่าในการจัดผลัดประเภทต่างๆ เราไม่ได้ใช้การหยุดเป็นสัญญาณสำคัญประการเดียวในการจัดผลัด แต่มีการใช้สัญญาณสำคัญในการจัดผลัดประเภทอื่นที่นอกเหนือจากการหยุด เช่น ทำนองเสียง การเน้นเสียง รูปทางวากยสัมพันธ์ และอากัปกิริยา นอกจากนี้ความแตกต่างของค่าระยะเวลาในการจัดผลัดอาจมีปัจจัยในด้านการสื่อสาร อันได้แก่ ปริบทการใช้ภาษาขณะนั้นๆ คือ วัตถุประสงค์ของการสนทนาหัวข้อการสนทนา และความสัมพันธ์ระหว่างผู้ร่วมสนทนา เช่น บทบาทของผู้ร่วมสนทนา และสถานภาพทางสังคมของผู้ร่วมสนทนา โดยเฉพาะเรื่อง ความอาวุโส เป็นต้น ซึ่งน่าจะได้มีการศึกษาต่อไป