พัฒนาการของการพากย์ภาพยนตร์ในประเทศไทยมีปัจจัยที่มีผลกระทบต่อการเปลี่ยนแปลงทั้งปัจจัยภายนอก ได้แก่ ปัจจัยทางด้านเทคโนโลยี, ปัจจัยด้านบทพากย์ภาพยนตร์, ปัจจัยด้านประเภทของภาพยนตร์, ปัจจัยด้านประเภทของสื่อ และการครอบงำทางวัฒนธรรม และยังมีปัจจัยภายในคือ ปัจจัยด้านนักพากย์ ทั้งหมดมีผลกระทบต่อการคงอยู่ของการพากย์ภาพยนตร์ในอนาคต ผลการวิจัยพบว่าปัจจัยเหล่านี้ส่งผลกระทบไปสู่รูปแบบและวิธีการพากย์ในแต่ละยุคสมัยซึ่งมีปัจจัยทางด้านเทคโนโลยีเป็นตัวแบ่งซึ่งสามารถแบ่งได้ 5 ยุคคือ ยุคภาพยนตร์เงียบ,ยุคภาพยนตร์เสียง, ยุคกำเนิดโทรทัศน์, ยุคบันทึกเสียงและยุคบันทึกเสียงโดยการคัดเลือกเสียง(Voice Casting) โดยการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ส่งผลไปถึงประสิทธิภาพของวิธีการพากย์, คุณภาพของงานพากย์ และตัวนักพากย์เอง และเนื่องจากความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีนี้เองจึงทำให้คุณภาพของการพากย์ลดลงจากเดิม เพราะการเรียกร้องทักษะเฉพาะตัวของนักพากย์เริ่มไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป นอกจากนั้นยังพบว่า การพากย์ภาพยนตร์จะคงอยู่ต่อไปในอนาคต เนื่องจากบริบทของสังคมไทยที่ผู้ชมยังมีการศึกษาน้อย จึงนิยมภาพยนตร์ที่มีการพากย์มากกว่า เพราะการบรรยายอักษรใต้ภาพไม่สามารถเข้ามาทดแทนการพากย์ภาพยนตร์ และเนื่องจากการพากย์ไม่มีกระบวนการฝึกสอนอบรมที่เป็นระบบ จึงทำให้นักพากย์ไม่มีโอกาสเรียนรู้และมีคุณภาพลดลง ในขณะเดียวกัน นักพากย์เป็นปัจจัยสำคัญที่ต้องปรับตัวตามความก้าวหน้าทางเทคโนโลยี และไม่ว่าจะมีการเปลี่ยนแปลงไปอย่างไร นักพากย์ยังคงเป็นปัจจัยหลักที่ทำให้การพากย์คงอยู่