วัตถุประสงค์หลักของงานวิทยานิพนธ์นี้คือ การหาความสัมพันธ์ระหว่างความไหวตัวของการกัดกร่อนระหว่างเกรนในเหล็กกล้าไร้สนิม 304 กับปริมาณการเซนซิไทเซชันโดยใช้ดอปเปลอร์บรอดเดนด์ โพซิตรอนแอนิฮิเลชัน ตัวอย่างถูกเซนซิไทซ์ที่อุณหภูมิ650 องศาเซลเซียส เป็นเวลา 2 ถึง 16 ชั่วโมง จากนั้นนำไปทดสอบด้วยเครื่องทดสอบด้วยอัตราความเครียดช้า (1.73x10('-6) ต่อวินาที) ในสารละลายโซเดียมไธโอซัลเฟตเพนตะไฮเดรทความเข้มข้น 0.5 โมล ต่อลิตร ที่อุณหภูมิห้อง โครงสร้างจุลภาคและชนิดของการแตกของตัวอย่างถูกตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์อิเล็กตรอน เพื่อแสดงความแตกต่างของการจับตัวเป็นคาร์ไบด์ที่ขอบเกรนในตัวอย่างที่ถูกเซนซิไทซ์ด้วยเวลาต่างๆ กัน ความเค้นสูงสุดของตัวอย่างถูกใช้ในการประมาณค่าความไหวตัวต่อการกัดกร่อนจากผลการทดลองพบว่าค่าความเค้นสูงสุดของตัวอย่างลดลงเมื่อเพิ่มเวลาในการเซนซิไทซ์ตัวอย่าง เมื่อเปรียบเทียบความสัมพันธ์ระหว่างค่าความเค้นสูงสุดที่ได้จากการเครื่องทดสอบวัสดุด้วยอัตราความเครียดช้า กับค่าเอสพารามิเตอร์ที่ได้จากดอปเปลอร์บรอดเดนด์โพซิตรอนแอนิฮิเลชัน สเปกโตรสโคปี พบว่ามีความสัมพันธ์กันในแบบตรงกันข้าม ดังนั้นจึงมีความเป็นไปได้ที่ดอปเปลอร์บรอดเดนด์ โพซิตรอนแอนิฮิเลชัน สเปกโตรสโคปีสามารถพัฒนาใช้เป็นเทคนิคการตรวจสอบโดยไม่ทำลายในการตรวจหาความไหวตัวของการกัดกร่อนในเหล็กกล้าไร้สนิม 304 ได้