งานวิจัยนี้ทำการศึกษาผลของปริมาณโลหะทังสเตนและโพแทสเซียมที่เติมบนตัวเร่งปฏิกิริยาวาเนเดียมออกไซด์บนตัวรองรับไทเทเนียมออกไซด์, ผลของลำดับการเติมโลหะวาเนเดียมกับทังสเตนและโลหะวาเนเดียมกับโพแทสเซียม, พฤติกรรมความสามารถในการเร่งปฏิกิริยาบนตัวเร่งปฏิกิริยารวมทั้งผลของการเติมแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์และไอน้ำที่มีต่อความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยา จากการทดลองพบว่า การเติมโลหะทังสเตนลงไปร้อยละ 5 จะให้ความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาสูงที่สุด สำหรับลำดับการเติมนั้นจะมีผลต่อความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยา โดยการเติมแบบพร้อมกันเป็นวิธีการเตรียมตัวเร่งปฏิกิริยาที่ดีที่สุดเพราะสามารถให้ค่าความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาสูงกว่าแบบสลับการเติม ถัดมาได้ทำการศึกษาพฤติกรรมของความสามารถในการเร่งปฏิกิริยา พบว่า แก๊สไนตริกออกไซด์สามารถสลายตัวได้บนตัวเร่งปฏิกิริยาที่เติมโลหะทังสเตนและ/หรือโลหะโพแทสเซียมในสภาวะที่มีแก๊สออกซิเจนมากเกินพอ แต่เมื่อเติมแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์ลงไปปรากฎว่าความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาจะสูงขึ้นในช่วงอุณหภูมิต่ำและจะลดลงในช่วงอุณหภูมิสูง ทั้งนี้เพราะแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์ไปเพิ่มความเป็นกรดให้กับตัวเร่งปฏิกิริยา ยกเว้นกรณีของตัวเร่งปฏิกิริยาที่เติมโลหะทังสเตนซึ่งแก๊สซัลเฟอร์ไดออกไซด์ไม่ได้ไปเพิ่มความเป็นกรดให้กับตัวเร่งปฏิกิริยา ส่วนไอน้ำนั้นจะมีผลต่อความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาโดยไอน้ำจะไปแย่งการดูดซับของแอมโมเนียบนพื้นผิวตัวเร่งปฏิกิริยา ทังสเตนยังมีบทบาทโดยไปช่วยเพิ่มความเป็นกรดของตัวเร่งปฏิกิริยาทำให้ความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาในช่วงอุณหภูมิต่ำจะสูงขึ้น และความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาในช่วงอุณหภูมิสูงจะลดต่ำลงในขณะที่โพแทสเซียมจะไปลดความเป็นกรดบนพื้นผิวตัวเร่งปฏิกิริยา ทำให้ความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาในช่วงอุณหภูมิที่ต่ำลดลง ส่วนในช่วงอุณหภูมิสูงความว่องไวของตัวเร่งปฏิกิริยาจะสูงกว่าในกรณีไม่เติมโลหะโพแทสเซียม ดังนั้นจึงสามารถสรุปได้ว่าโพแทสเซียมสามารถไปยับยั้งปฏิกิริยาแอมโมเนียออกซิเดชั่นในช่วงอุณหภูมิสูงได้