การให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ เลือกให้ในผู้ป่วยที่มีข้อบ่งชี้ที่จำเป็นเท่านั้น การให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำสิ้นเปลืองค่าใช้จ่ายสูงและอาจเกิดผลแทรกซ้อนได้ วัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อประเมินการให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำในผู้ป่วยผู้ใหญ่เปรียบเทียบกับเกณฑ์ที่กำหนดขึ้น ในแง่การสั่งใช้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำอย่างเหมาะสม ปลอดภัย และมีประสิทธิภาพ ศึกษาในผู้ป่วยผู้ใหญ่ที่ได้รับสารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ ในโรงพยาบาลจุฬาลงกรณ์ ระหว่างเดือนธันวาคม พ.ศ.2540 ถึงเดือนพฤษภาคม พ.ศ.2541โดยเก็บรวบรวมข้อมูลจากเวชระเบียน สัมภาษณ์ และติดตามลักษณะทางคลินิกของผู้ป่วยจำนวน 108 ราย เป็นชายร้อยละ 63.9 (69 ราย) และหญิงร้อยละ 36.1(39 ราย) อายุเฉลี่ยของผู้ป่วย 57.6 ปี ผู้ป่วยร้อยละ 67.6 (73 ราย) เป็นโรคมะเร็ง เหตุผลส่วนใหญ่ของการให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ คือ เกิดภาวะอุดตันของลำไส้ร้อยละ 33.3 (36 ราย) และได้รับการปลูกถ่ายไขกระดูกร้อยละ 13.0(14 ราย) ผู้ป่วยได้รับสารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำเป็นระยะเวลาเฉลี่ย17.2 วัน ร้อยละ 66.7 ของผู้ป่วยที่ได้รับสารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ(72 ราย) เป็นผู้ป่วยแผนกศัลยกรรม มีการบันทึกข้อมูลที่อาจใช้ในการประเมินภาวะโภชนาการ โดยการสัมภาษณ์ผู้ป่วยร้อยละ 67.6 (73 ราย) โดยการตรวจร่างกายร้อยละ 56.5 (61 ราย)โดยการชั่งน้ำหนักของผู้ป่วยร้อยละ 79.6 (86 ราย) และโดยวัดระดับอัลบูมินในเลือดร้อยละ 85.2 (92 ราย) ผู้ป่วยร้อยละ 66.7 (72 ราย) มีสภาวะทางคลินิกที่มักได้รับประโยชน์จากการให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ ผู้ป่วย 83 ราย(ร้อยละ 76.8) ประมาณปริมาณพลังงานที่ผู้ป่วยควรได้รับจากน้ำหนักของผู้ป่วยร้อยละ 39.8 (43 ราย) ได้รับพลังงานจากคาร์โบไฮเดรตตามเกณฑ์ที่กำหนดขึ้นร้อยละ 30.5 (33 ราย) ได้รับพลังงานจากไขมันตามเกณฑ์ที่กำหนดขึ้น และร้อยละ 33.3(36 ราย) ได้รับโปรตีนในปริมาณที่เหมาะสมตามเกณฑ์ที่กำหนดขึ้น ผู้ป่วยส่วนใหญ่ได้รับการติดตามผลการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่ไม่เจาะจงเพื่อติดตามการให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ พบว่า ผู้ป่วยร้อยละ 36.1 (39 ราย) มีน้ำหนักตัวเพิ่มขึ้น ผู้ป่วยร้อยละ 28.7 (31 ราย) มีระดับอัลบูมินเพิ่มขึ้น และผู้ป่วยร้อยละ 70.4 (76 ราย) สามารถกลับมาให้อาหารทางระบบเดินอาหารได้ การใช้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำยังไม่เหมาะสม เมื่อพิจารณาในเรื่องของข้อบ่งชี้ ข้อห้ามใช้สัมพัทธ์ และการกำหนดความต้องการสารอาหารที่ผู้ป่วยควรได้รับ รวมทั้งการประเมินสภาวะทางโภชนาการที่อาจยังไม่เพียงพอการติดตามผู้ป่วยด้วยผลทางห้องปฏิบัติการต้องการติดตามสภาวะของโรคมากกว่าเจาะจงติดตามผลของการให้สารอาหารทั้งหมดทางหลอดเลือดดำ