การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดกิจกรรมบำบัดต่อความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กที่ถูกทารุณกรรม ใช้รูปแบบการวิจัยเชิงทดลองโดยมีกลุ่มควบคุม 1 กลุ่ม กลุ่มตัวอย่างเป็นเด็กที่ถูกทารุณกรรมทางกายและ/หรือทางเพศ ที่มีอายุ 12-18 ปี ที่อยู่ในความดูแลของมูลนิธิคุ้มครองเด็ก การสุ่มตัวอย่างใช้วิธี Stratified Randomization เพื่อแบ่งเด็กออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มละ 10 คน เด็กแต่ละคนจะได้รับการประเมินระดับสติปัญญาโดยเครื่องมือ Standard Progressive Matrices และแบบประเมินด้วยตนเอง 3 ฉบับก่อนและหลังการทำกิจกรรมบำบัด คือ แบบประเมินความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเอง(Self-Esteem Inventory : CSEI) ของ Coopersmith แบบประเมินด้วยตนเองด้านความคาดหวังในชีวิต และแบบประเมินด้วยตนเองด้านภาวะซึมเศร้า(Child depression inventory : CDI) การวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Paired t-test และ Unpaired t-test ผลการวิเคราะห์พบว่า 1. หลังการเข้าร่วมกิจกรรมบำบัด เด็กในกลุ่มทดลองมีระดับคะแนนเฉลี่ยความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองเพิ่มขึ้นจาก 20.4 เป็น 25.1 ส่วนกลุ่มควบคุมเพิ่มขึ้นจาก 22.4 เป็น 23.7 ซึ่งทำให้ระดับคะแนนเฉลี่ยของความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กในกลุ่มทดลองเพิ่มขึ้นมากกว่าเด็กในกลุ่มควบคุม ร้อยละ 10 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 2. หลังการเข้าร่วมกิจกรรมบำบัด เด็กในกลุ่มทดลองมีระดับคะแนนเฉลี่ยความคาดหวังในชีวิตเพิ่มขึ้นจาก 80.3 เป็น 87 ส่วนกลุ่มควบคุมมีคะแนนเฉลี่ยคงที่แต่ระดับคะแนนความคาดหวังในชีวิตของกลุ่มทดลองที่เพิ่มขึ้นนั้นพบว่าไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ 3. หลังการเข้าร่วมกิจกรรมบำบัด เด็กในกลุ่มทดลองมีระดับคะแนนเฉลี่ยภาวะซึมเศร้าลดลงจาก 19 เป็น 12.9 ส่วนกลุ่มควบคุมเพิ่มขึ้นจาก 15.6 เป็น 15.7ซึ่งพบว่า ระดับคะแนนภาวะซึมเศร้าของกลุ่มทดลองที่ต่ำลงนั้นไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยสรุปว่า กิจกรรมบำบัดที่จัดขึ้นสามารถเพิ่มระดับความรู้สึกเห็นคุณค่าในตนเองของเด็กที่ถูกทารุณกรรมได้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ในขณะที่มีการเพิ่มของระดับความคาดหวังในชีวิต และลดภาวะซึมเศร้าได้อย่างไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ