การศึกษาชนิด Unmatched case-control นี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยเสี่ยงของการเกิดภาวะกระดูกสะโพกหักในสตรีอายุตั้งแต่ 50 ปีขึ้นไปกลุ่มตัวอย่างที่ศึกษาคือ สตรีอายุตั้งแต่ 50 ปีขึ้นไป จำนวน 330 คน ระหว่างวันที่25 พฤษภาคม พ.ศ.2541 ถึงวันที่ 30 ธันวาคม พ.ศ.2541 กลุ่มศึกษา ได้คัดเลือกจากผู้ป่วยที่ได้รับการตรวจวินิจฉัยโดยแพทย์ทางออร์โธปิดิกส์ยืนยันว่าเกิดภาวะกระดูกข้อสะโพกหักและเป็นการหักครั้งแรก จำนวน 110 คน ซึ่งอยู่ในโรงพยาบาลของรัฐ 8 แห่งในกรุงเทพมหานคร กลุ่มควบคุม ได้คัดเลือกจากผู้ที่อาศัยอยู่ในชุมชนเดียวกัน หรือบ้านใกล้เคียงกันไม่เคยเกิดภาวะกระดูกสะโพกหัก จำนวน220 คน ผลการศึกษาพบว่า สาเหตุสำคัญของการเกิดภาวะกระดูกสะโพกหัก คือการหกล้มขณะกำลังเดินและเปลี่ยนท่าทางจากลุกขึ้นหรือนั่งลง การหกล้มเกิดขึ้นบริเวณห้องนั่งเล่นร้อยละ 30% และห้องนอนร้อยละ 24% ร้อยละ 66 ที่เกิดหกล้มในช่วงตลอดทั้งวัน ทิศทางของการหกล้มเป็นการลื่นล้มแบบก้นกระแทก พื้นที่พบคือพื้นซีเมนต์ขัดมันร้อยละ 33.6% พื้นเซรามิคร้อยละ 17.3% และพื้นซีเมนต์หยาบ15.5% แบบหกล้มบนพื้นแห้งมากกว่าบนพื้นเปียกทั้งขัดมันและไม่ขัดมัน ผลสรุปจากการวิเคราะห์แบบตัวแปรเดียว พบว่าปัจจัยเสี่ยงของการเกิดภาวะกระดูกสะโพกหักคือ การขาดการออกกำลังกาย ระยะเวลาการเดินน้อยกว่าหรือเท่ากับ4 ชั่วโมงต่อวัน ความบกพร่องของการใช้กล้ามเนื้อขา กล้ามเนื้อมืออ่อนแรงความสูงมากกว่าหรือเท่ากับ 160 เซนติเมตร การยกของหนักตั้งแต่ 2 กิโลกรัมขึ้นไปเป็นประจำในหนึ่งวันหรือในหนึ่งสัปดาห์ ดัชนีความหนาของร่างกายน้อยกว่า 20กิโลกรัมต่อตารางเมตร ระดับสายตาที่ไม่ดีอย่างน้อยหนึ่งข้าง โรคข้อเข่าเสื่อมโรคเบาหวาน โรคกระเพาะอาหารหรือลำไส้ สถานภาพหม้าย/หย่า/แยก ระยะเวลาการใช้ฮอร์โมนเอสโตรเจนน้อยกว่า 1 ปี