วิทยานิพนธ์นี้มุ่งศึกษากรณีความรับผิดชอบของรัฐที่ให้การสนับสนุนการก่อการร้ายตามหลักกฎหมายระหว่างประเทศ โดยเป็นการวิเคราะห์ประเด็นปัญหาความไม่ชัดเจนของกฎหมายระหว่างประเทศไทยที่เกี่ยวข้องกับกรณีดังกล่าว อันส่งผลให้ผู้เสียหายและประชาคมโลกไม่ได้รับการเยียวยาความเสียหายอย่างเต็มที่และมีประสิทธิภาพ การศึกษาประเด็นปัญหาทางกฎหมายระหว่างประเทศที่เกี่ยวข้องกับรัฐที่ให้การสนับสนุนการก่อการร้ายพบว่า หลักกฎหมายระหว่างประเทศที่นำมาใช้เพื่อพิจารณาความผิดของรัฐที่กระทำการดังกล่าว โดยเฉพาะเจาะจงไม่มีปรากฎ คงมีแต่เพียงหลักพื้นฐานทางกฎหมายเช่นหลักการคุ้มกันของรัฐ ซึ่งถือกำเนิดจากหลักอำนาจอธิปไตยที่เท่าเทียมกันของรัฐและหลักการห้ามแทรกแซงกิจการภายในของรัฐอื่น ทั้งนี้โดยพิจารณาประกอบการตีความให้ครอบคลุมถึงความผิดเช่นว่านั้น ในขณะที่ข้อมติสมัชชาใหญ่สหประชาชาติสามารถทำได้เพียงการวางกรอบให้รัฐต่างๆ ปฏิบัติตามอันเป็นการสะท้อนให้เห็นเจตนารมณ์ของประชาคมโลกและหลักกฎหมายตามกฎหมายจารีตประเพณีระหว่างประเทศไม่มีความชัดเจนในเรื่ององค์ประกอบของความผิดฐานก่อการร้าย รวมถึงเกณฑ์การเยียวยาความเสียหาย ยิ่งไปกว่านั้นยังจำกัดอยู่เพียงแต่การกระทำละเมิดดังกล่าวเป็นความรับผิดทางแพ่ง แต่ต่อมามีแนวโน้มที่จะให้การกระทำดังกล่าวขยายความเป็นรับผิดทางอาญาระหว่างประเทศ รวมทั้งมิได้จำกัดว่าเป็นความผิดของรัฐเท่านั้น แต่เป็นความผิดที่ลงโทษต่อปัจเจกชนด้วย ปัญหาต่อไปคือ ความผิดฐานก่อการร้ายระหว่างประเทศมีลักษณะเป็นการเมืองระหว่างประเทศอยู่เสมอ ทำให้คณะมนตรีความมั่นคงเข้ามามีบทบาทและในหลายกรณีมีการใช้สิทธิยับยั้ง อันทำให้องค์ประกอบทางด้านกฎหมายของความผิดดังกล่าวไม่อาจหาข้อยุติได้ แต่กลับเกี่ยวพันในเรื่องการปลดแอกชาติไม่มากก็น้อย และแม้ว่ารัฐต่างๆจะรังเกียจการสนับสนุนการก่อการร้าย แต่ในทางปฏิบัติยังไม่สามารถสร้างแรงกดดันมากพอให้รัฐยุติการกระทำดังกล่าวได้ และนำไปสู่การใช้กลไกต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นในระดับสากล ภูมิภาค หรือระดับประเทศเพื่อตอบโต้และลงโทษรัฐนั้น