การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบพฤติกรรมเอื้อเฟื้อของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบคำนึงถึงบุคคลอื่น และได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบผลกรรม กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดไผ่เงินโชตนาราม กรุงเทพมหานคร จำนวน 60 คน กลุ่มตัวอย่างถูกคัดเลือกมาจากนักเรียนที่บริจาคเงินรางวัลแก่เด็กที่ขาดแคลน ในระดับต่ำ ในช่วงก่อนการทดลอง ซึ่งจัดเป็นเด็กที่มีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อต่ำ แล้วแบ่งเด็กเป็น 2 กลุ่มจากนั้นทำการสอนโดยกลุ่มหนึ่งได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบคำนึงถึงบุคคลอื่นอีกกลุ่มหนึ่งได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบผลกรรม ภายหลังจากที่เด็กนักเรียนได้รับการสอนแล้วจะได้รับการทดสอบพฤติกรรมเอื้อเฟื้อ ผลการวิจัยพบว่า 1. ในกลุ่มนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบคำนึงถึงบุคคลอื่นมีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อหลังการทดลองทันทีไม่แตกต่างจากก่อนการทดลอง แต่มีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อหลังการทดลอง 2 สัปดาห์มากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01 2. ในกลุ่มนักเรียนที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบผลกรรม มีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อหลังการทดลองทันทีมากกว่าก่อนการทดลอง อย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .01แต่มีพฤติกรรมเอื้อเฟื้อหลังการทดลอง 2 สัปดาห์ ไม่แตกต่างจากก่อนการทดลอง 3. ระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบคำนึงถึงบุคคลอื่นและนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบผลกรรม มีคะแนนพฤติกรรมเอื้อเฟื้อหลังการทดลองทันที ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ 4. ระหว่างนักเรียนกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบคำนึงถึงบุคคลอื่นและกลุ่มที่ได้รับการสอนโดยให้เหตุผลแบบผลกรรม มีคะแนนพฤติกรรมเอื้อเฟื้อภายหลังการทดลอง 2 สัปดาห์ ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ