วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาความสัมพันธ์ไทย-ลาว ในมิติด้านความร่วมมือในกรณีการสร้างเขื่อนไฟฟ้าพลังน้ำในลาวตั้งแต่ปี 1993 ถึงปี 1997การศึกษานี้มุ่งวิเคราะห์ปัจจัยผลักดันที่ทำให้ทั้งสองประเทศหันมาสร้างความร่วมมือกันและลักษณะความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นโดยใช้แนวความคิดว่าด้วยการพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันมาอธิบายความร่วมมือดังกล่าว ผลการศึกษาพบว่า ความต้องการไฟฟ้าที่เพิ่มขึ้นของไทย และความต้องการเงินทุนในการพัฒนาประเทศของลาว เป็นปัจจัยสำคัญที่ผลักดันให้ทั้งสองฝ่ายร่วมสร้างสรรค์ความร่วมมือนี้ขึ้นมา เพราะทั้งสองประเทศไม่สามารถตอบสนองความต้องการเหล่านั้นได้โดยอาศัยทรัพยากรภายในของตนเพียงลำพัง ทั้งสองประเทศจึงต้องแสวงหาทรัพยากรจากภายนอก ไทยพิจารณาแล้วเห็นว่า ลาวมีศักยภาพในการผลิตไฟฟ้าพลังน้ำส่วนลาวพิจารณาแล้วเห็นว่า การพัฒนาไฟฟ้าพลังน้ำเพื่อส่งออกไปจำหน่ายยังประเทศที่มีความต้องการสูงเช่นไทย จะนำมาซึ่งรายได้จำนวนมหาศาล เมื่อทั้งสองฝ่ายมีผลประโยชน์สอดคล้องกันและต่างพิจารณาแล้วเห็นว่าเหมาะสมที่จะร่วมมือกันได้มากกว่าประเทศอื่นๆ จึงทำให้ทั้งสองฝ่ายหันมาร่วมมือเพื่อพึ่งพาอาศัยในสิ่งที่ตนเองขาด ขณะเดียวกันสภาพแวดล้อมทางการเมืองระหว่างประเทศหลังสิ้นสุดสงครามเย็นทำให้ความแตกต่างทางอุดมการณ์ทางการเมืองไม่เป็นอุปสรรคต่อการดำเนินความสัมพันธ์อีกต่อไป ความสัมพันธ์ไทย-ลาวในด้านต่างๆ จึงพัฒนาแนบแน่นขึ้นเรื่อยๆ สภาวะนี้จึงเอื้ออำนวยให้ทั้งสองเห็นช่องทางที่จะพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันในด้านพลังงานซึ่งถือว่าเป็นปัจจัยสำคัญต่อความมั่นคงทางเศรษฐกิจและการเมือง ผลจากแรงผลักดันดังกล่าว ทำให้ทั้งสองประเทศอยู่ในสภาวะที่ต้องพึ่งพากันคือ ไทยต้องพึ่งพาลาวในเรื่องไฟฟ้า ส่วนลาวต้องพึ่งพาไทยในเรื่องการรับซื้อไฟฟ้าทั้งสองฝ่ายจึงพยายามใช้สภาวะนี้เอื้อประโยชน์เข้าสู่ตนเองมากที่สุด อย่างไรก็ตามพร้อมๆ กันนี้อีกฝ่ายหนึ่งก็ได้รับประโยชน์ด้วยเช่นกัน ในสภาวะการพึ่งพานี้กลไกการปฏิบัติงานของทั้งสองฝ่ายต้องยอมประนีประนอมกันในหลายๆ ประเด็น เพื่อหาจุดร่วมที่ทั้งสองฝ่ายพอใจในผลประโยชน์ที่ได้รับและเพื่อให้สามารถดำเนินความร่วมมือต่อไปได้