การศึกษาธรณีสัณฐานวิทยาของลุ่มแม่น้ำปิงและวัง บริเวณพื้นที่อำเภอสามเงา และอำเภอบ้านตาก จังหวัดตาก มีวัตถุประสงค์ที่จะจำแนกขอบเขตของแต่ละธรณีสัณฐาน รวมถึงการศึกษาชนิดและลักษณะของตะกอน และเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างตะกอนกับสภาพแวดล้อมการสะสมตัวในอดีต พื้นที่ศึกษาอยู่ในบริเวณตอนเหนือของที่ราบลุ่มภาคกลางซึ่งถูกขนาบด้วยเทือกเขาทางด้านตะวันออกและตะวันตกทางตอนเหนือของจังหวัดตาก ธรณีสัณฐานที่เกิดจากการทำงานของแม่น้ำสามารถจัดจำแนกได้เป็น 8 กลุ่ม ประกอบด้วย (1) บริเวณการสะสมตะกอนยุคเทอร์เชียรี (2) ลานตะพักลำน้ำขั้นสูง (3) ลานตะพักลำน้ำขั้นกลาง(4) ลานตะพักลำน้ำขั้นต่ำ (5) ที่ราบน้ำท่วมถึง (6) คันดินธรรมชาติ(7) ตะกอนหัวหาดของแม่น้ำ (8) สันดอนทราย ตะกอนแม่น้ำที่สะสมตัวตั้งแต่ในยุคซีโนโซอิกตอนปลายแสดงคุณลักษณะที่คล้ายคลึงกันในส่วนของความกลมมนของก้อนกรวด การกระจายตัวของขนาดตะกอน แต่มีความแตกต่างกันเล็กน้อยในส่วนของชนิดของกรวดในบริเวณกากสะสมตัวของตะกอนยุคเทอร์เชียรีและบริเวณลานตะพักลำน้ำส่วนความแตกต่างที่สามารถพบได้อย่างชัดเจนคือ ระดับของการถูกกัดกร่อน ระดับของการกลายสภาพเป็นหินระดับความสูงจากระดับน้ำทะเล ความต่างระดับ และลักษณะของศิลาแดงลักษณะของตะกอนเหล่านี้สามารถสรุปได้ว่าเกิดจากสภาวะแวดล้อมแบบแม่น้ำประสานสายที่เป็นตัวการหลักก่อให้เกิดการสะสมตัวของชั้นตะกอนที่มีความหนามากๆ การสึกกร่อนอย่างรวดเร็วและการเกิดธรณีแปรสัณฐานย่อยๆรวมกับการเปลี่ยนแปลงของอากาศในสมัยไพลสโตซีน มีอิทธิพลต่อวิวัฒนาการของธรณีสัณฐานในพื้นที่ศึกษา การเกิดธรณีแปรสัณฐานในยุคใหม่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดการสะสมตัวของตะกอนที่มีความหนากว่าร้อยเมตร นอกจากนี้การเปลี่ยนแปลงของอากาศในสมัยไพลสโตซีนเป็นอีกสาเหตุที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระดับอยู่ตัวลานตะพักลำน้ำที่มีหลายระดับซึ่งปรากฎให้เห็นในปัจจุบันสันนิษฐานว่าเป็นผลมาจากการเกิดธรณีแปรสัณฐานและการเปลี่ยนแปลงของอากาศในช่วงเทอร์เชียรีตอนปลาย และช่วงไพลสโตซีน