วิทยานิพนธ์ฉบับนี้เป็นการศึกษาถึงกิจการโฮเต็ลในประเทศไทยอันเป็นกิจการที่มีต้นรากพัฒนาการมาจากสังคมวัฒนธรรมตะวันตก และได้เริ่มเข้ามาเผยแพร่เป็นที่รู้จักรับรู้ในประเทศไทยในยุคที่ 1 เกิดการขยายตัวทางการค้ากับโลกตะวันตกโดยเฉพาะภายหลังการทำสนธิสัญญาเบาว์ริ่งในปีพ.ศ.2398 ของกิจการโฮเต็ลได้เติบโตและพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไปโดยเริ่มลงรากฐานปักหลักและขยายตัวในชุมชนชาวตะวันตกในเมืองบางกอก คือในบริเวณถนนเจริญกรุงตอนใต้เป็นอันดับแรกบริเวณเขตศูนย์กลางทางเศรษฐกิจของเมืองท่ากรุงเทพ เจ้าของและผู้ประกอบการเป็นชาวตะวันตกการเกิดกิจการโฮเต็ลในระยะแรกดังกล่าว เป็นไปเพื่อตอบสนองของพ่อค้าหรือข้าราชการที่เดินทางมาแต่โพ้นทะเลเพื่อเข้ามาทำธุรกิจการค้าหรือติดต่อราชการในกรุงเทพ กระนั้นโฮเต็ลในระยะแรกก็มิได้เกิดขึ้นเพื่อสนองตอบความต้องการในด้านที่พักอาศัยอย่างเดียว แต่ยังเป็นศูนย์รวมการปะทะสัมพันธ์และประกอบกิจกรรมของชาวตะวันตกในด้านต่างๆทั้งการซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้าและการพักผ่อนหย่อนใจ ต่อมากิจการโฮเต็ลในประเทศไทยได้มีการพัฒนาขึ้นอันเป็นผลจากการขยายตัวในด้านการคมนาคมควบคู่ไปกับการรับแนวความคิดการปกครองจากตะวันตกของผู้นำประเทศจึงเกิดเป็นโฮเต็ลในลักษณะใหม่ที่แตกต่างไปจากโฮเต็ลแบบเดิมที่ชาวตะวันตกเป็นเจ้าของและประกอบการ ดังจะเห็นได้ในกรณีโฮเต็ลหัวหินซึ่งเป็นลักษณะรีสอร์ท โฮเต็มราชธานีซึ่งเป็นลักษณะโรงแรมรถไฟ โฮเต็มพญาไทยซึ่งเป็นเสมือนศูนย์รวมของเจ้านายและข้าราชการชั้นสูงในการพบปะสังสรรค์และประกอบกิจกรรมร่วมกัน