วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงข้อโต้แย้งที่ว่า ครอบครัวชาวนาไทยในอดีตเป็นหน่วยที่ไม่มีหลักในการจัดองค์กรที่เป็นตัวชี้นำทางเศรษฐกิจ โดยมีสมมติฐานที่ค้านข้อโต้แย้งดังกล่าวว่า ครอบครัวชาวนาไทยในอีสานเป็นหน่วยที่มีการจัดการกระบวนการผลิตทางเศรษฐกิจที่มีหลักการจัดการอย่างชัดเจน การศึกษาเรื่องนี้ได้ทำการวิจัยที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอเมือง จังหวัดชัยภูมิ โดยศึกษาในช่วงเวลาของการสร้างหมู่บ้านจนถึงต้นทศวรรษที่ 1960 โดยทำการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (in-depth interview) ชาวบ้านมากกว่า42 คน เกี่ยวกับประวัติของชาวบ้านแต่ละครอบครัว โดยเน้นที่กระบวนการผลิตข้าว ผลการศึกษาวิจัย พบว่า ครอบครัวชาวนาอีสานในอดีตเป็นหน่วยการผลิตทางเศรษฐกิจที่เกิดขึ้นจากหลักการพื้นฐานขององค์กร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการวิจัยนี้พบว่า ก่อนต้นทศวรรษ 1960 ครอบครัวชาวนาอีสานในอดีต กรณีศึกษาหมู่บ้านแห่งหนึ่งในจังหวัดชัยภูมิ เป็นหน่วยพื้นฐานของการผลิตและการบริโภคที่มีความร่วมแรงร่วมใจและร่วมมือกันโดยอาศัยความชำนาญของแรงงานชั้นต่ำที่ถูกแบ่งแยกการทำงานตามพื้นฐานความสามารถในการผลิตและความต้องการของการผลิตรูปแบบโดยทั่วไปของการโอนที่ดินส่วนใหญ่จะอยู่ในรูปของมรดกตกทอดจากพ่อแม่สู่ลูก หรือการโอนที่ดินอย่างไม่เป็นทางการโดยการแต่งงานของลูก และการโอนที่ดินอย่างเป็นทางการเนื่องจากการเสียชีวิตของพ่อแม่ สมาชิกภาพในครอบครัวถูกกำหนดขึ้นและมีขอบเขตอย่างชัดเจนสำหรับผู้มีส่วนร่วมที่เป็นหลักในกิจกรรมการผลิตและการบริโภค ความสัมพันธ์ทางสังคมกับคนนอกครอบครัวมักจะขึ้นอยู่กับบุคคลแต่ละคนอย่างไรก็ตาม การที่ครอบครัวเป็นหน่วยทางเศรษฐกิจที่มีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันสูง ทำให้ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจที่มาจากความสัมพันธ์ทางสังคมส่วนบุคคลดังกล่าวมีผลกระทบโดยทั่วไปต่อครอบครัวทั้งหมด