การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลการสร้างฉันทามติและระดับการให้ความร่วมมือของผู้เชี่ยวชาญระหว่างการใช้เทคนิคเดลฟายแบบเดิมและเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง ที่ใช้ในการประเมินความต้องการจำเป็น กลุ่มผู้ให้ข้อมูลประกอบด้วยนิสิตมหาบัณฑิต ชั้นปีที่ 2 จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยจำนวน 76 คน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการส่งแบบสอบถามทางไปรษณีย์ วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อหาฉันทามติโดยใช้ฐานนิยม มัธยฐานพิสัยระหว่างควอไทล์ ร้อยละ วิเคราะห์ข้อมูลเพื่อทดสอบสมมติฐานการวิจัย โดยใช้การทดสอบความแตกต่างระหว่างค่าเฉลี่ย ด้วยสถิติทดสอบทีและการทดสอบความเป็นอิสระ ด้วยสถิติทดสอบไค-สแควร์ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ด้านผลการสร้างฉันทามติ พบว่า 1.1 เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง มีความกว้างขวางและลึกซึ้งของข้อมูลเริ่มต้นมากกว่าเทคนดคิดลฟายแบบเดิม 1.2 เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง มีสัดส่วนจำนวนข้อที่ได้รับคะแนนฉันทามติสูง เท่ากันกับเทคนิคเดลฟายแบบเดิมในรอบที่ 2 ส่วนในรอบที่ 3 เทคนิคเดลฟายแบบเดิม มีสัดส่วนจำนวนข้อที่ได้รับคะแนนฉันทามติสูง สูงกว่าเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง 1.3 เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง มีสัดส่วนจำนวนข้อที่ได้รับฉันทามติ สัมพันธ์กับเทคนิคเดลฟายแบบเดิม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.01 ในรอบที่ 2 ส่วนในรอบที่ 3ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปได้ว่า เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุงมีสัดส่วนจำนวนข้อที่ได้รับฉันทามติ สัมพันธ์กับเทคนิคเดลฟายแบบเดิม 1.4 เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง มีสัดส่วนจำนวนข้อที่มีความคงที่ของระดับคะแนนฉันทามติ สูงกว่าเทคนิคเดลฟายแบบเดิม 1.5 เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุงและเทคนิคเดลฟายแบบเดิม ใช้จำนวนรอบไม่แตกต่างกัน 1.6 ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะสรุปได้ว่าเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง ใช้ระยะเวลาในการเก็บรวบรวมข้อมูลน้อยกว่าเทคนิคเดลฟายแบบเดิม 2. ด้านระดับการให้ความร่วมมือของผู้เชี่ยวชาญ พบว่าเทคนิคเดลฟายแบบเดิม มีสัดส่วนจำนวนผู้เชี่ยวชาญที่ให้ความร่วมมือในการตอบกลับแบบสอบถามในระยะเวลา 1-7 วัน สูงกว่าเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง ในรอบที่ 2 ส่วนในรอบที่ 3 พบว่า เทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุงมีสัดส่วนจำนวนผู้เชี่ยวชาญที่ให้ความร่วมมือในการตอบกลับแบบสอบถามในระยะเวลา 1-7 วัน สูงกว่าเทคนิคเดลฟายแบบเดิม และเทคนิคเดลฟายแบบปรับปรุง มีสัดส่วนจำนวนผู้เชี่ยวชาญที่ไม่ให้ความร่วมมือในการตอบกลับแบบสอบถาม ต่ำกว่าเทคนิคเดลฟายแบบเดิม