การศึกษาเรื่องทัศนะเกี่ยวกับเสรีภาพครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงการรับรู้และทัศนคติเกี่ยวกับเสรีภาพหนังสือพิมพ์ของกลุ่มนักวิชาชีพหนังสือพิมพ์กลุ่มนักการเมือง และกลุ่มประชาชน ใช้วิธีวิจัยเชิงสำรวจ(Survey Method) สอบถามกลุ่มนักวิชาชีพจากนังสือพิมพ์ประเภทต่าง ๆ 10 ฉบับ จำนวน 80 คน กลุ่มนักการเมืองจากสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรที่ได้รับเลือกตั้งเมื่อวันที่17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2539 จำนวน 60 คน ส่วนกลุ่มประชาชน ศึกษาจากผู้อ่านหนังสือพิมพ์ในเขตกรุงเทพมหานครจำนวน 100 คน ผลการวิจัยพบว่าบุคคลทั้ง 3 กลุ่มมีการรับรู้ใกล้เคียงกันว่าเสรีภาพหนังสือพิมพ์มีทั้งข้อดีและข้อเสีย ต้องมีขอบเขตทั้งทางกฎหมายและทางจรรยาบรรณ โดยกฎหมายที่จะใช้ควบคุมเสรีภาพหนังสือพิมพ์ต้องไม่เป็นอุปสรรคของการทำหน้าที่แสวงหาและเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารสู่ประชาชนและทุกฝ่ายยังไม่เห็นด้วยที่จะใช้เสรีภาพหนังสือพิมพ์ในการนำเสนอสิ่งที่ขัดต่อค่านิยม ประเพณี วัฒนธรรม ศีลธรรมอันดีของประชาชน รวมทั้งความมั่นคงของชาติและความสงบเรียบร้อยของประเทศ โดยเห็นว่าควรมีการควบคุมกันเองทางวิชาชีพ อย่างไรก็ดีกลุ่มนักการเมืองเห็นว่าหนังสือพิมพ์ควรมีองค์กรของรัฐคอยควบคุมหนังสือพิมพ์บ้าง และควรคำนึงถึงสิทธิส่วนบุคคลอย่างมาก สำหรับกลุ่มนักวิชาชีพนั้นไม่ต้องการให้รัฐแทรกแซงใด ๆ ต่อการปฏิบัติหน้าที่รายงานข้อมูลข่าวสาร นอกจากนี้จากการทดสอบสมมุติฐานที่ระดับนัยสำคัญทางสถิติ 0.05 พบว่า นักวิชาชีพ นักการเมือง และประชาชนมีทัศนคติต่อเสรีภาพหนังสือพิมพ์แตกต่างกัน โดยกลุ่มนักวิชาชีพมีทัศนคติต่อเสรีภาพหนังสือพิมพืในฐานะผู้ส่งสาร(speaker) คือมีความเห็นต่อการสื่อสารอย่างอิสระในเชิงบวกมากกว่ากลุ่มนักการเมืองและกลุ่มประชาชน ซึ่งเป็นไปตามสมมุติฐานที่ตั้งไว้ ส่วนกลุ่มประชาชนและกลุ่มนักการเมืองมีทัศนคติต่อเสรีภาพหนังสือพิมพ์ ในฐานะผู้รับสาร (listener) คือมีความเห็นต่อการรับรู้สารในเชิงบวกมากกว่ากลุ่มนักวิชาชีพ