วัตถุประสงค์ของวิทยานิพนธ์นี้คือศึกษาการเคลือบผิวไนโอเบียมคาร์ไบด์บนเหล็กกล้าเครื่องมือ D2และ H13 ในอ่างเกลือบอแรกซ์หลอมเหลวที่สภาวะบรรยากาศด้วยกระบวนการ TD ปริมาณเฟอร์โรไนโอเบียมแปรผันในช่วง2 ถึง 32 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก และปริมาณอะลูมิเนียมแปรผันอยู่ในช่วง 0 ถึง 10 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก อุณหภูมิและเวลาในการเคลือบผิวมีค่าอยู่ในช่วง 900 ถึง 1000 องศาเซลเซียส และ 1 ถึง 9 ชั่วโมง ตามลำดับ ความหนาของชั้นเคลือบถูกตรวจสอบด้วยกล้องจุลทรรศน์แบบธรรมดาและแบบส่องกวาด การวิเคราะห์ชั้นเคลือบทำด้วยวิธี EDS, วิธีX-ray mapping และวิธี XRD ขนาดที่เปลี่ยนแปลงเนื่องจากอิทธิพลของอุณหภูมิเคลือบผิวที่สูงถูกวัดด้วยเครื่องโพรไฟล์โปรเจกเตอร์ พบว่าการเคลือบผิวให้ได้ชั้นเคลือบไนโอเบียมคาร์ไบด์จำเป็นต้องเติมอะลูมิเนียมและปริมาณอะลูมิเนียม3 เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนักเป็นปริมาณที่เหมาะสมในการทำให้เกิดชั้นเคลือบไนโอเบียมคาร์ไบด์ที่หนาที่สุดในการทดลองนี้ ความหนาชั้นเคลือบไนโอเบียมมากกว่า 16เปอร์เซ็นต์โดยน้ำหนัก ความหนาชั้นเคลือบมีค่าเพิ่มขึ้นตามการเพิ่มขึ้นของอุณหภูมิและเวลาในการเคลือบผิวโดยความหนาชั้นเคลือบมีความสัมพันธ์เป็นเส้นตรงกับรากที่ 2 ของเวลาในการเคลือบผิว แสดงได้ว่าความหนาชั้นเคลือบถูกควบคุมด้วยกระบวนการแพร่ซึม เหล็กกล้า D2ซึ่งมีคาร์บอนมากกว่าเหล็กกล้า H13 ถูกเคลือบผิวเป็นไนโอเบียมคาร์ไบด์ได้หนากว่าเหล็กกล้า H13 ที่สภาวะการเคลือบผิวเดียวกัน ชิ้นงานพันช์เหล็กกล้า D2 รูปทรงขั้นบันไดมีขนาดของเส้นผ่าศูนย์กลางและความหนามีค่าเพิ่มขึ้นภายหลังการเคลือบผิว และขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดเล็กมีค่าเพิ่มขึ้นมากกว่าขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางขนาดใหญ่ในระยะเวลาการเคลือบผิวเดียวกัน เวลาในการเคลือบผิวที่นานขึ้นทำให้ขนาดของเส้นผ่านศูนย์กลางและความหนาของชิ้นงานมีค่าเพิ่มขึ้น