วัตถุประสงค์ของการศึกษานี้ เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพของวิธีการตัดแยกเซลล์บลาสโตเมียร์จากตัวอ่อนระยะก่อนฝังตัว 2 วิธีคือ 1) PZD-push และ2) direct aspiration โดยเปรียบเทียบการทำระหว่างตัวอ่อนระยะ 4-, 8- เซลล์ และมอรูล่า ต่ออัตราการเจริญพัฒนาภายหลังการตัดแยกเซลล์ทั้งในหลอดทดลองและหลังย้ายฝากตัวอ่อน และเพื่อประเมินความน่าเชื่อถือของวิธีการวินิจฉัยเพศในตัวอ่อนหนูเมาส์ระยะก่อนฝังตัว โดยใช้ปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส 2 ขั้นตอน ในการศึกษาเปรียบเทียบนี้นำตัวอ่อนหนูเมาส์พันธุ์ ICR แบ่งตัวอ่อนแบบสุ่มออกเป็น 4 กลุ่ม คือ (1) กลุ่มควบคุม (2) กลุ่มควบคุมน้ำยา (3) กลุ่มตัดแยกเซลล์โดยวิธี PZD-push และ(4) กลุ่มตัดแยกเซลล์โดยวิธี direct aspiration พบว่าอัตราการเจริญแบ่งเซลล์เป็นบลาสโตซีสปกติ และอัตราการฟักตัวออกจากเปลือกของตัวอ่อนภายหลังตัดแยกเซลล์ออกโดยทั้ง 2 วิธี ในตัวอ่อนทั้ง 3 ระยะไม่แตกต่างจากตัวอ่อนในกลุ่มควบคุมและกลุ่มควบคุมน้ำยา แต่อัตราการฟักตัวสมบูรณ์ของบลาสโตซีส ที่เจริญมาจากตัวอ่อนที่ถูกตัดแยกเซลล์โดยวิธี direct aspiration ทั้ง 3 ระยะ มีค่าน้อยกว่ากลุ่มควบคุม และกลุ่มควบคุมน้ำยา (P<0.01) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (4-เซลล์: 67.4%, 8-เซลล์: 72.8%,มอรูล่า: 71.2% VS กลุ่มควบคุมระยะ 4-เซลล์: 86.7%,8-เซลล์: 86.4%, มอรูล่า: 87.6% และกลุ่มควบคุมน้ำยาระยะ 4-เซลล์: 85.4%, 8-เซลล์: 85.2%, มอรูล่า: 85.2%)รวมทั้งอัตราการเกิดมีชีวิตของบลาสโตซีสที่เจริญมาจากตัวอ่อนที่ถูกตัดแยกเซลล์โดยวิธี direct aspiration ที่ระยะ4-เซลล์ (11.5% VS 27.3%) และ 8-เซลล์ (24.2% VS41.2%) มีค่าน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในขณะที่การตัดแยกเซลล์โดยวิธี PZD-push อัตราการฟักตัวสมบูรณ์และอัตราการเกิดมีชีวิตไม่แตกต่างจากกลุ่มควบคุมนอกจากนี้ยังพบว่า การตัดแยกเซลล์ในตัวอ่อน ไม่ทำให้เกิดความผิดปกติหรือความพิการแต่กำเนิดในหนูเมาส์ที่คลอดมีชีวิต น้ำหนักตัวของหนูเมาส์ขณะแรกเกิด หย่านม และเมื่อเข้าสู่วัยเจริญพันธุ์ในหนูที่เกิดจากตัวอ่อนที่ถูกตัดแยกเซลล์ออก ไม่แตกต่างจากหนูเมาส์ในกลุ่มควบคุม และยังสามารถให้ลูกรุ่นที่สองที่สมบูรณ์ได้ อย่างไรก็ตามพบว่าการตัดแยกเซลล์ตัวอ่อนที่ระยะโมรูล่ามีความยุ่งยากมากกว่าในตัวอ่อนระยะ 8-เซลล์ ดังนั้นจึงใช้ตัดแยกเซลล์ตัวอ่อนที่ระยะ 8-เซลล์โดยวิธี PZD-push ซึ่งให้อัตราการเจริญของตัวอ่อนสูงที่สุด เพื่อใช้ในการวินิจฉัยแยกเพศในตัวอ่อนด้วยปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส 2 ขั้นตอน การศึกษานี้เลือกใช้ยีน 2 ชนิด คือ Sry และ Zfy ซึ่งเป็นยีนที่แสดงความจำเพาะต่อเพศผู้บนโครโมโซมวายของหนูเมาส์ นำมาเป็นยีนเป้าหมายในการแยกตัวอ่อนเพศผู้ออกจากเพศเมีย และใช้ยีนDXNds3 ซึ่งอยู่บนโครโมโซมเอ็กซ์ของหนูเมาส์ ทำหน้าที่เป็นยีนควบคุมภายใน ทดสอบความถูกต้องและความจำเพาะของprimers ต่อยีนทั้ง 3 ชนิดนี้ โดยใช้ดีเอ็นเอที่สกัดจากเลือดของหนูเมาส์เพศผู้และเพศเมีย นำมาทำปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส ด้วย primers 2 คู่ สำหรับหนึ่งยีน พบว่าดีเอ็นเอตัวอย่างจากหนูเมาส์เพศผู้ให้ผลบวกต่อการเพิ่มปริมาณยีนทั้ง 3 ชนิด ในขณะที่ดีเอ็นเอตัวอย่างจากหนูเมาส์เพศเมียให้ผลบวกต่อยีน DXNds3 เพียงอย่างเดียว (ความถูกต้องแม่นยำ 100%) ทดสอบประสิทธิภาพและความน่าเชื่อถือของปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส 2 ขั้นตอนในระดับเซลล์เดียวโดยนำ primers นี้มาใช้ในการวินิจฉัยเพศในบลาสโตเมียร์เดี่ยว โดยปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรสในสภาวะเดียวกันและย้ายฝากตัวอ่อนที่วินิจฉัยเพศแล้วกลับไปยังมดลูกของหนูตัวรับ ตรวจสอบเพศของลูกหนูเมาส์ที่คลอดเปรียบเทียบกับผลของการวินิจฉัยเพศโดยปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส พบว่าเพศของลูกหนูเมาส์จำนวน 36 ตัว จากลูกหนูที่คลอดทั้งหมด37 ตัว ตรงกับผลการวินิจฉัยเพศโดยปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส(ความแม่นยำ 97%) การวินิจฉัยแยกเพศในตัวอ่อนระยะก่อนฝังตัว โดยการตัดแยกเซลล์จากตัวอ่อนระยะ 8-เซลล์ ด้วยวิธีPZD-push และเพิ่มขยายปริมาณดีเอ็นเอจำเพาะในบลาสโตเมียร์เดี่ยว ด้วยปฏิกิริยาลูกโซ่โพลีเมอเรส 2 ขั้นตอน มีความปลอดภัยและน่าเชื่อถือ ถูกต้องแม่นยำสูง สามารถนำมาประยุกต์ใช้ในการวินิจฉัยโรคทางพันธุกรรมในตัวอ่อนของคนก่อนที่จะฝังตัวในมดลูกได้ในอนาคต