ศึกษาผลของการฝึกกล้ามเนื้อด้วยการใช้น้ำหนักเป็นเวลา 10 สัปดาห์ในกลุ่มนักเรียนจ่าทหารเรือ เหล่าแพทย์เพศชาย อายุระหว่าง 18-20 ปี จำนวน 49 คน ใช้วิธีสุ่มตัวอย่าง แบ่งกลุ่มตัวอย่าง 2 กลุ่มคือ กลุ่มทดลอง(N=27) และกลุ่มควบคุม (N=22) จากการทดลองพบว่าค่าอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดที่ร่างกายยังออกกำลังกายได้โดยไม่เกิดการสะสมของ กรดแลคติค ค่าความทนทานจากการปั่นจักรยาน ค่าความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ค่าพลังแบบแอนแอโรบิค และค่าสมรรถวิสัยแบบ แอนแอโรบิค หลั่งการฝึกมีค่าสูงกว่าก่อนฝึกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<0.01,P<0.01, P<0.001, P<0.01 และ P<0.01 ตามลำดับ)และไม่มีผลทำให้ค่าอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดเกิดการเปลี่ยนแปลง ส่วนกลุ่มควบคุมไม่มีการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในทุกพารามิเตอร์ที่ทำการศึกษา ค่าความทนทาน จากการปั่นจักรยานที่เพิ่มขึ้นมีความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของค่าความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา ค่าพลังแบบแอนแอโรบิค ค่าสมรรถวิสัยแบบแอนแอโรบิคและค่าอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดที่ร่างกายออกกำลังได้โดยไม่เกิดการสะสมของกรดแลคติค (P<0.01) จากการศึกษาครั้งนี้แสดงให้เห็นว่า การฝึกกล้ามเนื้อขาด้วยการใช้น้ำหนักมีผลต่อการเพิ่มขึ้นของ สมรรถภาพอนากาศนิยมและสมรรถภาพด้านความอดทน และค่าความทนทานจากการปั่นจักรยานที่เพิ่มขึ้น ไม่อยู่ภายใต้การเปลี่ยนแปลงของค่าอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุด แต่ปรากฏว่า มีความสัมพันธ์กับการเพิ่มขึ้นของค่าอัตราการใช้ออกซิเจนสูงสุดที่ร่างกายออกกำลังได้โดยไม่เกิดการสะสมของกรดแลคติค ค่าพลังแบบแอนแอโรบิค ค่าสมรรถวิสัยแบบแอนแอโรบิคและความแข็งแรงของกล้ามเนื้อขา