เนื่องจากในทางปฏิบัติของวงการธุรกิจระหว่างประเทศในปัจจุบัน ผู้ขนส่งในการเดินเรือประจำเส้นทางมักจะวางข้อกำหนดและเงื่อนไขในใบตราส่งในลักษณะคล้ายคลึงกันไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วน โดยอาจเทียบเคียงใบตราส่งจากกลุ่มเจ้าของเรือที่รวมตัวกันขึ้นเป็นองค์กรที่เรียกว่า"BIMCO" ซึ่งถือว่าได้รับการยอมรับในแนวปฏิบัติสากลอย่างไรก็ตามกฎหมายที่เกี่ยวกับการขนส่งทางทะเลในประเทศไทยมีหลายประการที่ไม่สอดคล้องกับแนวปฏิบัติดังกล่าว จึงก่อให้เกิดปัญหาขึ้นเพราะในขณะนี้ประเทศไทยได้มีพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ. 2534 ขึ้นใช้บังคับ แต่หลักการที่ใช้บังคับยังไม่ได้รับหลักการทั้งหมดตามกฎหมายระหว่างประเทศที่ใช้บังคับในใบตราส่งโดยทั่วไป ดังนั้นจึงมีความจำเป็นที่จะศึกษาว่าหลักการที่ใช้บังคับตามพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 จะสามารถปรับใช้กับข้อกำหนดและเงื่อนไขในใบตราส่งที่ถือปฏิบัติกันอยู่ในธุรกิจการรับขนของทางทะเลระหว่างประเทศได้มากน้อยเพียงใด ผลจากการศึกษาพบว่า ข้อกำหนดและเงื่อนไขที่กำหนดไว้ในใบตราส่งที่ใช้อยู่ในทางปฏิบัติทั้งในประเทศและต่างประเทศในบางข้อกำหนดยังไม่สามารถปรับใช้ตามพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 เพราะหลักการตามพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเลของไทย มิได้นำหลักการในอนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันแห่งกฎเกณพ์บางประการเกี่ยวกับใบตราส่ง ค.ศ.1924 (Hague Rules)และพิธีสารแก้ไข ค.ศ.1968 (Hague-Visby Rules) ที่ใช้บังคับเป็นกฎหมายหลักในใบตราส่งมากำหนดไว้ทั้งหมด ซึ่งผู้เขียนเห็นว่าประเทศไทยควรจัดให้มีการแก้ไขกฎหมายตามพระราชบัญญัติการรับขนของทางทะเล พ.ศ.2534 ในบางประเด็นโดยคำนึงถึงกฎหมายระหว่างประเทศที่มีผลใช้บังคับกับใบตราส่งโดยตรงและควรอยู่ในมูลฐานที่จะทำให้เกิดการส่งเสริมการพาณิชยนาวีไทย ให้ทัดเทียมกับนานาประเทศอย่างแท้จริง