การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล การอุปถัมภ์จากครอบครัว และการบริการสุขภาพในชุมชน กับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในชุมชนแออัดเขตกรุงเทพมหานคร กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยเป็นผู้สูงอายุที่มีอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไปในชุมชนแออัด 10 เขตของกรุงเทพมหานครจำนวน 300 คน โดยวิธีการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วยแบบสัมภาษณ์ปัจจัยส่วนบุคคล การอุปถัมภ์จากครอบครัว การบริการสุขภาพในชุมชน และแบบวัดคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ เครื่องมือทุกชุดได้รับการตรวจสอบความตรงตามเนื้อหาและค่าความเที่ยง สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลคือ ค่าเฉลี่ยส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบที ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สัน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเพิ่มตัวแปรเป็นขั้นๆ ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. คุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในชุมชนแออัด เขตกรุงเทพมหานครอยู่ในระดับปานกลาง 2. เพศ สถานภาพสมรส ระดับการศึกษา การทำงานเพื่อการเลี้ยงชีพ สุขภาพอนามัย กรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย การมีส่วนร่วมในชุมชน การอุปถัมภ์จากครอบครัว และการรับรู้การบริการสุขภาพในชุมชน มีความสัมพันธ์ทางบวกกับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในชุมชนแออัด เขตกรุงเทพมหานคร อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 3. อายุ และลักษณะครอบครัว ไม่มีความสัมพันธ์กับคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุ ในชุมชนแออัด เขตกรุงเทพมหานคร 4. การอุปถัมภ์จากครอบครัวด้านบทบาทหน้าที่ กรรมสิทธิ์ในที่อยู่อาศัย การอุปถัมภ์จากครอบครัวด้านสรีรวิทยา และสุขภาพอนามัย สามารถร่วมกันทำนายคุณภาพชีวิตผู้สูงอายุในชุมชนแออัดเขตกรุงเทพมหานคร ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05และมีประสิทธิภาพการพยากรณ์ร้อยละ 29.10 (R('2) = .2910)ได้สมการพยากรณ์ในรูปคะแนนมาตรฐานดังนี้ Z' = .05*Z(,role) + .21*Z(,prop) + .17*Z(,physic) + .12 * Z(,health)