แนวความคิดที่ว่าการพัฒนาตลาดการเงินเป็นปัจจัยสำคัญสำหรับการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจของประเทศนั้นได้รับการสนับสนุนจากผลการศึกษาวิจัยต่าง ๆ เป็นอย่างมากการศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการพัฒนาระบบการเงินของประเทศไทยและความเจริญทางเศรษฐกิจโดยเลือก "เงินกู้ยืมและเงินเบิกเกินบัญชีของธนาคารพาณิชย์"เป็นตัวแปรทางการเงินที่ใช้เป็นตัวแทนการพัฒนาทางการเงินของประเทศ ข้อสรุปที่ได้จากการศึกษานั้น เราสามารถบอกได้ว่าความสัมพันธ์ดังกล่าวสนับสนุนสมมติฐาน "supply-leading" หรืออุปทานนำตลาด ในส่วนของธนาคารพาณิชย์เองนั้นได้มีบทบาทที่สำคัญในการกระตุ้นการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ บทบาทที่สำคัญดังกล่าวได้นำไปสู่การศึกษาเพื่อประเมินความมีประสิทธิภาพในการดำเนินงานของธนาคารพาณิชย์ โดยใช้ฟังก์ชันการผลิตแบบ translog และเพิ่มตัวแปรที่วัดการคาดคะเนผลกระทบของการตัดสินใจเปลี่ยนแปลงระดับการผลิต (conjectural variations) เพื่อเป็นการสะท้อนถึงความเป็นตลาดกึ่งผูกขาดของภาคการธนาคารพาณิชย์ไทยผลของการศึกษาในช่วงปี พ.ศ. 2528-2539 (ค.ศ. 1985-1996) แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของ return scale ในการดำเนินงานของธนาคาร ยิ่งกว่านั้น return to scale ได้เพิ่มขึ้นในอัตราที่ลดลง หลังจากที่ได้มีการเปิดเสรีทางการเงินใน พ.ศ.2533 (ค.ศ.1990) ซึ่งหมายถึงการดำเนินงานของธนาคารพาณิชย์ไทยได้เคลื่อนเข้าใกล้จุดประสิทธิภาพสูงสุด(minimum efficiency scale) มากขึ้น (ในกรณีที่ costcurve ไม่มีการเปลี่ยนแปลง) ขณะเดียวกันผลการวัด Lernerindex ชี้ให้เห็นว่าภาคการธนาคารพาณิชย์ไทยมีลักษณะของการผูกขาดมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่ผลสรุปว่าการเปิดเสรีทางการเงินนั้นอาจทำให้ธนาคารพาณิชย์มีการเปลี่ยนแปลงประสิทธิภาพในการดำเนินงาน แต่ไม่อาจทำให้ตลาดการธนาคารมีการแข่งขันมากขึ้น