การวิจัยครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่าย 2 แบบ คือแบบมีและไม่มีส่วนประกอบอื่นที่มีต่อการระลึกคำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนวัดประยุรวงศาวาส ปีการศึกษา 2540จำนวน 90 คน สุ่มแบบแบ่งชั้น แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มกลุ่มละ45 คน เพื่อเรียนโดยการใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบมีและไม่มีส่วนประกอบอื่น แต่ละกลุ่มแบ่งเป็น 3 ระดับโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้นได้ ระดับละ 15 คนตามผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง ปานกลางและต่ำ รวมทั้งสิ้น 6 กลุ่มย่อย ผลการวิจัยพบว่า 1.นักเรียนที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงปานกลาง และต่ำ ระหว่างกลุ่มที่เรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบมีและไม่มีส่วนประกอบอื่น มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยกลุ่มที่เรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบมีส่วนประกอบอื่นมีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์ดีกว่าที่เรียนจากแบบไม่มีส่วนประกอบอื่น 2. นักเรียนที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระดับเดียวกันระหว่างกลุ่มที่เรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบมีส่วนประกอบอื่น กับกลุ่มที่เรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบไม่มีส่วนประกอบอื่น มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 3. นักเรียนกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงปานกลาง และต่ำ เมื่อเรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบมีส่วนประกอบอื่น มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์ คือนักเรียนกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูง มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์สูงกว่ากลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 แต่ระหว่างกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกับปานกลางและระหว่างปานกลางกับต่ำ มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์ไม่แตกต่างกัน 4. นักเรียนกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงปานกลาง และต่ำ เมื่อเรียนโดยใช้ภาพการ์ตูนลายเส้นอย่างง่ายแบบไม่มีส่วนประกอบอื่น มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์คือ นักเรียนกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงมีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์สูงกว่ากลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 แต่ระหว่างกลุ่มที่มีระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสูงกับปานกลาง และระหว่างปานกลางกับต่ำ มีคะแนนผลการระลึกคำศัพท์ไม่แตกต่างกัน