วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสำรวจบทบาทและความสำคัญของกลไกทางสังคมที่เกี่ยวข้องกับการผลิตงานศิลปะ ทั้งในการให้การสนับสนุนและเอื้ออำนวย หรือตีกรอบและจำกัดรูปแบบของงานศิลปะของศิลปินในประเทศไทยเพื่อศึกษาภาพรวมของวัฒนธรรมในงานศิลปะไทยในช่วงระยะเวลา 18 ปี นับแต่ปี 2523-2541 ในที่นี้ถือว่าผลงานศิลปะเป็นประสบการณ์ทางวัฒนธรรมอย่างหนึ่ง ดังนั้นจึงเป็นผลผลิตที่ซับซ้อนซึ่งเกิดจากปัจจัยทางเศรษฐกิจ สังคมและอุดมการณ์ ซึ่งถ่ายทอดผ่านโครงสร้างและสถาบันที่เป็นทางการและผ่านตัวบุคคลซึ่งมีตำแหน่งเฉพาะอยู่ภายในโครงการสังคม ผลงานศิลปะจึงมิใช่สิ่งซึ่งดำรงอยู่อย่างเป็นเอกเทศ หากแต่อยู่ภายใต้เงื่อนไขและกลไกทางประวัติศาสตร์ การศึกษาเรื่องนี้จะวิเคราะห์วงการศิลปะไทยในด้านกระบวนการผลิต การจัดจำหน่ายและการตอบรับจากสังคม ปฏิสัมพันธ์ กลไกและการปฏิบัติรูปแบบเฉพาะของการอุปถัมภ์หรือให้เงินสนับสนุนงานศิลปะตลอดจนความเสื่อมและการเติบโตของสถาบันทางศิลปะ ชนชั้นทางสังคม กลุ่มและปัจเจกบุคคลที่เกี่ยวข้องกับวงการศิลปะและความต้องการของคนเหล่านั้น นอกจากนี้ยังพิจารณาแนวทฤษฎีที่เกี่ยวข้อง ได้แก่ทฤษฎีระบบโลก การผลิตซ้ำทางวัฒนธรรม ระบบอุปถัมภ์แบบตะวันตก ธุรกิจการซื้อขายงานศิลปะและแลกเปลี่ยนสุนทรียศาสตร์ รสนิยมและค่านิยม การพิจารณาความเป็นวัตลักษณ์ของวัฒนธรรมไทยจะเน้นที่ "เสาหลัก" ได้แก่สถาบันพระมหากษัตริย์ ศาสนาและรัฐชาติ โดยจะสำรวจขบวนการอนุรักษ์ ฟื้นฟูวัฒนธรรมการส่งเสริมงานศิลปะแนวประเพณี และการสนับสนุนการท่องเที่ยวในทศวรรษ 1980 และ 1990 รวมทั้งพิจารณาบริบทด้านพื้นที่ใหม่ ๆ ของงานศิลปะ กลุ่มลูกค้า ความสนใจของสื่อมวลชนตลอดจนความหมาย บทบาทและสถานภาพของงานศิลปะ การศึกษาจะเป็นการตีความบริบท ความหมายและการเมืองจากสัญลักษณ์ในศิลปะ โดยเฉพาะการใช้สัญลักษณ์แบบประเพณีและแบบใหม่เพื่อสื่อทางภาพลักษณ์ของประเทศไทย